పిల్లలు - ఊహ - మరోప్రపంచం

ఈపూట ఇంటికొచ్చినాక, మావాడి ఘనకార్యాలన్నీ ఏకరువు పెట్టింది మావిడ (ఇదో కొత్త పదం, సాధారణంగా మా ఆవిడ అంటారు, మనం కొంచెం గమ్మత్తుగా మావిడా అని క్రియేటు జేసాం). సూర్యా, నువ్వు వేసిన బొమ్మ చూపించావా అనంగనే మావాడు మొహం వెయ్యి వోల్టులతో వెలిగిన బల్బులా పెట్టి ఓ బొమ్మని తెచ్చాడు. దాని రెండు వెర్షన్స్ ఇక్కడపెడుతున్నా.
ఇది అసలు బొమ్మ. దీని పేరు, వాడు పెట్టింది ఉల్ఫ్ ఆన్ ఏ రాక్.

ఇప్పుడు నెర్రేటేడ్ బొమ్మ ఇది.

వాడి నెర్రేషన్ ప్రకారం -
1. ఉల్ఫ్
2. హార్ట్ (ఇక్కడా హార్ట్ దేనికి వేసాడో అర్ధం కాలేదు)
3. రాక్
4. ఎన్నో తోకలు ఉల్ఫ్ కి (అన్ని దేనికో. అవసరం వచ్చినప్పుడూ వాడికి ఒకటి ఇస్తుందనేమో)
5. మబ్బు - లైటెనింగ్స్
6. A D F H - వాడి భాషలో, డేంజరస్ స్పెల్లింగు అది.

మ్యాన్ - సూపర్ మ్యాన్ - ఔర్ వో

ఈ మధ్య ఏదో సినిమాలో, ధర్మవరపు సుబ్రహ్మణ్యం సునీల్ అనుకుంటా ఇలా మాట్టాడుకుంటారు -
మ్యాన్ కి సూపర్ మ్యాన్ కి తేడా ఏంటి అని
మ్యాన్ జెట్టీ వేస్కుని పంట్లాం వేస్కుంటే, సూపర్ మ్యాన్ పంట్లాం పైన జెట్టీ వేకుంటాడు.
బానే ఉంది, నవ్వుకున్నాం, మరి జెట్టీని తలకి వేస్కుంటే ఏమంటారు?
ఇక్కడ చూడండి

మొన్న వారంతం, నేను కార్ స్టార్ట్ చేసి వస్తా ఈ లోపల నువ్వు అండర్ ప్యాంట్స్ వేసుకుని ప్యాంటేస్కో అనిజెప్పి వెళ్లిచ్చి చూస్తే ఇదిగో ఇలా తలకి వేస్కుని మైమరచిపొయ్యి టీవీ చూస్తున్నాడు సూరిగాడు.

జీవితం సప్త సాగర గీతం

ఆశాభోస్లే తెలుగులో ఎన్నిపాటలు పాడిందోగాని, నేను విన్నది మాత్రం ఇది.
సినిమా - చిన్ని కృష్ణుడు
సంగీతం - పంచందా (ఆర్.డి. బర్మన్)
పాడినవారు - ఆశా తాయి, మరియూ బాలు.
రాసిన వారు - వేటూరి
సినిమా దర్శకత్వం - జంధ్యాల

ఆశా:
జీవితం సప్త సాగర గీతం
వెలుగు నీడల వేదం
సాగనీ పయనం
కల ఇల కౌగిలించేచోట
కల ఇలా కౌగిలించేచోటా
జీవితం సప్త సాగర గీతం
వెలుగు నీడల వేదం
సాగనీ పయనం
కల ఇల కౌగిలించేచోట
కల ఇలా కౌగిలించేచోటా

ఏది భువనం ఏది గగనం తారా తోరణం
ఈ చిగాగో సియర్స్ టవరే స్వర్గ సోపానమూ
ఏది సత్యం ఏది స్వప్నం డిస్నీ జగతిలో
ఏది నిజమో ఏది మాయో తెలియని లోకమూ

బాలు:
బ్రహ్మ మానస గీతం
మనిషి గీసిన చిత్రం
చేతనాత్మక శిల్పం
మతి కృతి పల్లవించే చోట
మతి కృతి పల్లవించే చోట
ఆశా:
జీవితం సప్త సాగర గీతం
వెలుగు నీడల వేదం
సాగనీ పయనం
కల ఇల కౌగిలించేచోట
కల ఇలా కౌగిలించేచోటా

ఆ లిబర్టీ శిల్ప శిలలలో స్వేచ్ఛా జ్యోతులూ,
ఐక్య రాజ్య సమితిలోన కలిసే జాతులూ
ఆకసాన సాగిపోయే అంతరిక్షాలు
ఈ మయామీ బీచ్ కన్నా ప్రేమ సామ్రాజ్యమూ
బాలు:
సృష్టికే ఇది అందం
దృష్టికందని దృశ్యం
కవులు రాయని కావ్యం
కృషి ఖుషి సంగమించే చోట
కృషి ఖుషి సంగమించే చోట
ఆశా:
జీవితం సప్త సాగర గీతమ్
వెలుగు నీడల వేదం
సాగనీ పయనం
కల ఇల కౌగిలించేచోట
కల ఇలా కౌగిలించేచోటా

ఈ పాట బాగుంటుంది. అయితే, ఆశా కొన్ని పదాలని ఖూనీ చేసింది. ఒకచోట కౌగిలించే చోట ని కోగిలంచే చోట అని పాడింది. జంధ్యాల వారు ఇలా ఎందుకుచేరబ్బా? నా చిన్న మట్టి బుర్రకి కొన్ని చరణాలు అర్ధంకాలా అవి.
ఇక్కడ వినండి ఈ పాటని:

మీకు అర్ధం అయితే చెప్పండి...

దూడజచ్చింది

ముంగటి మాట. గొడ్డు గోదా ఉన్న ఇంటో కష్టాలు కన్నీళ్లు ఉండవంటారు. ఎందుకయ్యా అంటే అట్టాంటియన్నీ ఆ మూగ గొడ్డుకి సెప్పుకుని కూసింత ఊరట పడతారు. అదో దైర్నం.
ఏఏటికాయేడు మాఇంట గొడ్డు గోదా పెరగతనే ఉండాయి. పోయినేడాది రెండుగేదెలు, ఓ పెయ్య, ఓ పడ్డ ఉంటే, ఈ ఏడాది రెండుగేదెలూ సూలుకొచ్చినయ్యి. నూకల సివరావయ్య దున్నపోతుసేత దాటిపిచ్చినం. రెండుమానికల నూకలు ఎత్తకపోయిండు దున్నపోతుకని. దసరా మర్నాడు, ఓ గేదె ఈనింది.
మా ఇండ్లల్ల దూడిబుట్టినా పిల్లలు పుట్టినంత సంబరంగుండిద్ది. అయి, అటు ఇటూ దూకుతుంటయా పిల్లకాయలమాదిరి, సూట్టాకి సమ్మంగుడిద్ది. పిల్లకాయలమాదిరిగనే దొరికింది నోటికాడబెట్టుకుంటయి. మనెమ్మటాబడతయి, కాళ్లకడ్డంబడతయి, గారాలు బోతయి, ఒక్కోపలి జొన్న సొప్పకాడికిబొయ్యి కొరుకుతయి. ఆ సొప్ప అంగిట్లో గుచ్చకపోయిద్ది. కుడితిలో మూతులుబెడతయి. అందుకే ఆటికి సిక్కం గడతం. మా ఇంటికాడి పిల్లలు ఆటితో పొద్దస్తమానం ఆడతనే ఉంటరు. పిల్లోళ్లకి అదో ఆట, సంబరం.
పొద్దున, సోయంకాలఁవ్ దూడని పాలకి వదుల్తం. అది కడుపునిండా పాలు కుడుసుకున్నాక, మా ఆడోల్లు పాలుపిత్తుక్కుంటరు. ఒక్కోపాలి అరగంటో ఆలసం అయితే బర్రె సేపుకొచ్చి పాలుకారిపోతయ్యి. పాలు కేంద్రానికి పోస్తం. ఏదో సలికాలానికి ఎండ్లకాలం, ఏడినీళ్లకి సన్నీళ్లు, ఓ నాలుగు రాళ్లు ఎనక్కేస్కోఅచ్చని ఆశ. మడిసి ఆశాజీవి. అందుకే ఎన్ని కష్టాలొచ్చినా, గొడ్డుగోదా ఉంటే ఓ దైర్నం, అయ్యి, తరగని ఆస్థులు. అయ్యి అట్టా పెరుగుతనే ఉండాల. వచ్చేఏటికి ఆరుగావాల.
ఈపాలి, దీపాలపండక్కి ఓ రెండోరాలా ముందు, సిన్న దూడకి నోటెమ్మట నురగపడింది. పశువులాస్పత్రికి ఎత్తుకెళ్లినా. కాంపాండరు గోపయ్య, సూసిండు. ఓ నాలుగు గొట్టాలిచ్చిండు. ఇంటికెత్తుకొచ్చిన దూడని. నల్లని దూడ. తెల్ల కాళ్లు. మహా ఉషారైన దూడా. మట్టితిన్నపావులా నేలకోరగిలబడి కూసున్నది. కళ్లూదోమాదిరిగైఉండయ్యి.
మర్రోజు పొద్దునికి దూడపోనేపోయ్యింది. దూడజచ్చింది. ఓ అయిపు గేదె అరుపులు, రంకెలు బెడుతుండింది. సేపుకొచ్చిందాయా, ఇంకో అయిపు, కన్న పేగు సూస్కోవాలిగా, దోడని నాక్కోవాలిగా, తల్లిపానం. ఇంటికాడి ఆడోళ్లందరూ, జేజమ్మ, నా యమ్మ, నా పెండ్లాం ఓ చోటజేరి కళ్లల్ల నీళ్లు గుక్కుకుంటూండిరి. పిల్లకాయలు దూడజుట్టూ జేరి ఓ మాదిరిగా సూస్తుండిరి.
ఇంతలా నేబొయ్యి మా ఊరి ఎట్టోడికి జెప్పొచ్చినా. ఆడు బండిగట్టుకొచ్చి, దూడని దీసకపోయ్యిండు. లోన బొమికలు అన్నీ తీసిపక్కన్నూకి, దాన్ల గడ్డిపెట్టి కుట్టి ఇంటికాడ నూకిండు. వానికో మానిక వడ్లుబోసి దూడని అట్టా పెట్టినం గుమ్మంకాడ.
సోయంకాలఁవ్ పాలపితికే ముంగట, ఈ దూడబొమ్మ చేత పాలు తాగిపించినట్టుగా జేస్తేనే ఆ గేదె పాలిచ్చేది, లేకుంటే తన్నుద్ది.
వచ్చేఏటికి ఇంకో రెండు గొడ్లు పెరుగుతై అనుకుంటే బగమంతుడు ఇట్టాజేసిండు.

సూరజ్ కి గర్మి సె జల్తె హుయె తన్ కొ

जैसे सूरज कि गर्मी से जलते हुए तन को
జైసె సూరజ్ కి గర్మి సె జల్తె హుయె తన్ కొ
Film: Parinay (1974)
Music: Jaidev
Lyrics: Ramanand Sharma
Singer (s): Sharma Bandhu

जैसे सूरज की गर्मी से जलते हुए तन को
मिल जाये तरुवर कि छाया
ऐसा ही सुख मेरे मन को मिला है
मैं जबसे शरण तेरी आया, मेरे राम

भटका हुआ मेरा मन था कोई
मिल ना रहा था सहारा
लहरों से लड़ती हुई नाव को
जैसे मिल ना रहा हो किनारा, मिल ना रहा हो किनारा
उस लड़खड़ाती हुई नाव को जो
किसी ने किनारा दिखाया
ऐसा ही सुख ...

शीतल बने आग चंदन के जैसी
राघव कृपा हो जो तेरी
उजियाली पूनम की हो जाएं रातें
जो थीं अमावस अंधेरी, जो थीं अमावस अंधेरी
युग-युग से प्यासी मरुभूमि ने
जैसे सावन का संदेस पाया
ऐसा ही सुख ...

जिस राह की मंज़िल तेरा मिलन हो
उस पर कदम मैं बढ़ाऊं
फूलों में खारों में, पतझड़ बहारों में
मैं न कभी डगमगाऊं, मैं न कभी डगमगाऊं
पानी के प्यासे को तक़दीर ने
जैसे जी भर के अमृत पिलाया
ऐसा ही सुख ...
జైసె సూరజ్ కి గర్మి సె జల్తె హుయె తన్ కొ
మిల్ జాయె తరువర్ కి ఛాయా
జైసె సూరజ్ కి గర్మి సె జల్తె హుయె తన్ కొ
మిల్ జాయె తరువర్ కి ఛాయా
అయిసా హి సుఖ్ మెరె మన్ కొ మిలా హై
మై జబ్ సె శరణ్ తెరీ ఆయా, మెరే రామ్
జైసె సూరజ్ కి గర్మి సె జల్తె హుయె తన్ కొ
మిల్ జాయె తరువర్ కి ఛాయా
భటకా హువా మెరా మన్ థా కోయి
మిల నా రహా థా సహారా
లహరోం సే లడ్తీ హుయీ నావ్ కో
జైసె మిల్ నా రహా హో కినారా, మిల్ నా రహా హో కినారా
ఉస్ లఢ్కఢాతీ హుయీ నావ్ కో జో
కిసీ నె కినారా దిఖాయా
అయిసా హి సుఖ్ మెరె మన్ కొ మిలా హై
మై జబ్ సె శరణ్ తెరీ ఆయా, మెరే రామ్
జైసె సూరజ్ కి గర్మి సె జల్తె హుయె తన్ కొ
మిల్ జాయె తరువర్ కి ఛాయా
శీతల్ బనీ ఆగ్ చందన్ కె జైసి
రాఘవ్ కృపా హో జొ తెరీ
ఉజియాలీ పూనమ్ కీ హో జాయే రాతేఁ
జో థీ అమావాస్ అంధేరీ, జో థీ అమావాస్ అంధేరీ
యుగ్ యుగ్ సే ప్యాసీ మరుభూమి నె జైసె
సావన్ కా సందేశ్ పాయా
అయిసా హి సుఖ్ మెరె మన్ కొ మిలా హై
మై జబ్ సె శరణ్ తెరీ ఆయా, మెరే రామ్
జైసె సూరజ్ కి గర్మి సె జల్తె హుయె తన్ కొ
మిల్ జాయె తరువర్ కి ఛాయా
జిస్ రాహ్ కీ మంజిల్ తేరా మిలన్ హో
ఉస్ పర్ కదం మై బఢావూఁ
ఫూలోం మె ఖారొం మె, పత్ఝడ్ బహారోం మే
మై న కభీ డగ్మగావూఁ, మై న కభీ డగ్మగావూఁ
పానీ కె ప్యాసె కో తక్దీర్ నె జైసె
జీ భర్ కె అమృత్ పిలాయా
అయిసా హి సుఖ్ మెరె మన్ కొ మిలా హై
మై జబ్ సె శరణ్ తెరీ ఆయా, మెరే రామ్
జైసె సూరజ్ కి గర్మి సె జల్తె హుయె తన్ కొ
మిల్ జాయె తరువర్ కి ఛాయా

ఈ పాట ఇప్పుడు నా పాడ్కాస్ట్ లో లభ్యం. ఐట్యూన్స్లో వినటంకోసం ఇక్కడ నొక్కండి లేక ఇక్కడ
http://bhaskar.posterous.com/untitled-29052

సత్యం - ఇదీ సత్యం

సత్యం రామలింగరాజు కుంభకోణంపై శ్రీ గొల్లపూడి మారుతీ రావు గారి కాలం ఇక్కడ చదవండి


చివరి రెండు పేరాలు
కొందరు జారడు బల్ల మీద క్రమంగా జారుతారు. కొందరు జారి ఏదో ఒకచోట నిలిచిపోతారు. కొందరు పుంజుకుని మళ్లీ మెట్లెక్కుతారు. కొందరే - రాడ్ స్టీగర్లూ, ప్రొఫెసర్లూ, రామలింగరాజులూ అవుతారు. ఆ పతనం క్రమంగా జరగదు. హఠాత్తుగా, స్పష్టంగా, భయంకరమైన వేగంతో జరుగుతుంది. విచారణలూ, జైలు శిక్షలూ, అవమానాలూ, ఆత్మహత్యలూ - ఇవన్నీ కధలో భాగం. అవి పతనం తర్వాతి పర్యవసానాలు. కాని ఎందుకు ఈ పతనం? కారణం ఏమిటి?
గుర్తుపట్టగలిగితే కారణాన్ని - కొన్నివేల సంవత్సరాల కిందట భగవద్గీత చెప్పింది. దానికి హిందూమతం, శ్రీకృష్ణుడూ, దేవుడూ, తీవ్రవాదం - లాంటి రకరకాల రేపర్లు తొడిగి చాలామంది "కుహానా" ఆధునికులు అటకెక్కించారు. కాని పలకరితే మనిషిని కాపాడే శాశ్వత విలువల్ని ఈ దేశంలో పెద్దలు 5000 సంవత్సరాల కిందట పొందుపరచారని గర్వపడడానికే ఈ కాలమ్. బగవద్గీత పుక్కిట పురాణంకాదు. మతఛాందసం కాదు. మనిషి మనుగడని నిర్దేశించే మాన్యువల్. అందుకనే దాన్ని ఏ తరానికి ఆ తరం మేధావులు ఆ కాలానికి అన్వయిస్తూ భాష్యం చెపుతూ వచ్చారు. అనిబిసెంట్ వంటి విదేశీయురాల్ని భగవద్గీత ఆకర్షించింది.
సాంఖ్య యోగంలో 62,63 శ్లోకాల వివరణతో ఈ కాలం ముగిస్తే చాలు.
ఇంద్రియాలను ఉత్తేజపరిచే విషయాల గురించి ఆలోచించే కొలదీ 'ఆసక్తీ పెరుగుతుంది. ఆసక్తి వల్ల వాటిని సంపాదించాలనే 'కోరిక' పుడుతుంది. కోరికవల్ల దానికేదైనా విఘాతం కలగడంతో 'కోపం' పుట్టుకొస్తుంది. కోపం 'అవివేకాన్నీ కలిగిస్తుంది. అవివేకం వల్ల మంచెడ్డల విచెక్షణ పోతుంది. దానితో 'బుద్ధి' నశిస్తుంది. తర్వాత మానవుడు పతనమౌతాడు.
'సత్యం' విషాదం ఈ సత్యాన్ని ఆవిష్కరించగలిగితే మన జీవితాల్లో కొత్త పుటని తెరచినట్టే. ఈ నిజాన్ని నమ్మితే వెంటనే 'భగవద్గీతా బూజు దులపండి.

పిల్లలకి చదువుతోబాటు సామాజిక బాధ్యత నేర్పాలి

ఈ మధ్య మన సహ బ్లాగరు అరుణ పప్పు గారి ఓ టపా "ఒక కధనం"కి నేను ఇలా కామెంటు రాసా:-

ఆడవాళ్లు స్వేఛ, మగవాళ్లు స్వేఛ, మనిషి స్వేఛ అనేది ఒక మల్టై ఫోల్డెడ్ ఇస్స్యూ. మన సమాజం ఆ మాటకొస్తే ఏ దేశంలోనూ స్త్రీకి నూటికి నూరు శాతం స్వేఛ లేదు. ప్రతీ బలమైన జంతువు బలహీనమైన జంతువునే వేటాడాలని చూస్తుంది. ఇప్పటి మన సమాజంలో, ఈ ఆధునిక యుగంలో, ఇలాంటి "అనుకోని దాడులు, దోపిడీ"లకి కారణం ఏంటంటారు? మా ఇంట్లో మా నాన్నగానీ, అమ్మగానీ "మనకేంటి!! ఈద్దరూ అబ్బాయిలే" అనే మాట నేను ఎప్పుడూ విన్లా. మా సూరిగాడు పుట్టినప్పుడుకూడా "అబ్బా!! అబ్బాయి పుట్టాడహో" అనేమి అనుకోలేదు, ఇప్పుడు అనఘ పుడితే "అయ్యో!! అమ్మాయి పుట్టిందేంటిరా ఖర్మా" అనుకోలేదు. నా ఉద్దేశంలో జనాల ఆలోచనా సరళిలో మార్పు రానంతవరకూ జీవితాలింతే.
ఇలాంటి ఎట్రాసిటీస్ చేసేవారు, అంటే, అమ్మాయి నడుస్తుంటే వెళ్లి ఢీ కొట్టడం ఇలాంటివి, వయసు పొంగులో (ఎడాలసెన్సు) చేసేవాళ్లు ఎక్కువశాతం అయితే, అదో మానసిక వ్యాధితో చేసేవాళ్లు కొంతమంది.
గర్హించతగ్గ విషయం ఏంటాంటే, ఈ సోకాల్డ్ శ్రీరాం సేన "ప్యాంటు చొక్కాలు, జీన్సు" వేస్కుని, "సారాయి అమ్ముతున్న వాణ్ని" వదిలేసి అమ్మాయిల్ని కొట్టడం. ఇది కేవలం ఓ ప్రత్యేకమైన అజెండాతో చేసింది మాత్రమే అనిపించింది నాకు.
అసలు ఇలాంటి వాటికి కారణాలు ఏంటి? యూత్ పై నేను రాసిన పోష్టులోలా(http://ramakantharao.blogspot.com/2009/01/so-called.html), ఇది ఓ వర్గం యొక్క జాఢ్యం. ఆ వర్గం రాజకీయ వర్గం కావొచ్చు, లేక డబ్బునోడు కావొచ్చు, లేక ఇంట్లోని తల్లితండ్రుల గొడవల్తో చికాకెత్తిపొయ్యి ఓ రకమైన ఇంబ్యాలెన్సుతో మానసికంగా వికలాంగత్వం చెందినోడు కావొచ్చు, దీన్ని మనం ఉన్మాదం అనికూడా అనుకోవచ్చు.
"a man on a bicycle stretched his hand.....orange rubber bands around his ankles." ప్రతీ మగోడిలోనూ ఇలాంటోడు ఉంటాడు. కొంతమందికి నిద్రావస్తలో, కొంతమందిలో చాలా యాక్టివ్గా. ఇంట్లో కాలేజికి వెళ్తున్నా అని చెప్పి వెళ్లినోడు బయట ఏంచేస్తున్నాడో ఎలా తెలుస్తుంది.

సోదాపి అసలు నే చెప్పదల్చుకున్నదానికి వస్తే - నా దృష్టిలో దీనికి మార్గం -
౧. పిల్లలకి చదువుతోబాటు సామాజిక బాధ్యతని బోధించాల్సిన సమయం వచ్చింది.
౨. ఇకనైనా రాజకీయనాయకులు కనీసం స్త్రీ సంక్షేమం కోసం ఏర్పాటు చేసిన నిధుల్ని మింగటం ఆపి "సంక్షేమం" వైపు నడావాలి
౩. ఉన్నత విద్యలకి వెళ్ళేప్పుడు కేవలం మార్కులు కొన్నుక్కున్నాడా లేదా కన్నా విధిగా
ఎ. పిల్లోడి సామాజిక ధృక్పదం ఏంటి
బి. వాడు ఎలాంటి సోషల్ యాక్టివిటీస్లో పాల్గొన్నాడు
సి. తన కింది జనాలతో ఎలా మెలుగుతున్నాడు(తనకన్నా బలహీనమైన వాళ్లతో)
డి. పై జనాలతో ఎలా మెలుగుతున్నాడు(తనకన్న బలమైన వాళ్లతో)
ఇలాంటి విషయాల్ని కూడా వెయిటేజీ ఇచ్చి, సామాజిక వికాసం లేనోడికి ఒకటో ర్యాంకు వచ్చినా ఉపయోగంలేదు అనేలా ఉండాలి.
---------------------------

ఇప్పటిదాకా నేను మన సమాజం గుడ్దిగా పాటిస్తున్న, అనుసరిస్తున్న, యువత ఓ చట్రంలో ఇరుక్కుపోయి అదే చట్రం ఊబిలోకి కూరుకుపోతున్న అంశాలపై కొన్ని పోస్టులు రాసాను, అవి, నాతిచరామి, 2035, ముందుతరాలకి ఆస్థులు సంపాదన, So Called యూత్ లాంటివి.
నా దృష్టిలో మన ఈనాటి సమాజంలోని ప్రతీపౌరుడికి కావాల్సింది, అస్సలు లేనిదీ - సామాజిక బాధ్యత. మన విద్యావిధానంలో సామాజిక బాధ్యతని ఒక అంశంలా దేనికి జొప్పించకూడదూ? అదొక పాఠ్యాంశంగా అయినా లేక ఒక వర్కషాప్ గా అయినా. ప్రతీ నెలలో ఓ రోజున తరగతి దాటి బయటి ప్రపంచంలోకి తీస్కెళ్లటం, పిల్లలకి ఓ స్పృహని కలుగజేయటం ఇలా. రిసైకిల్ అంటే ఏంటి, కాయితాన్ని ఎలా వాడుకోవాలి, చెట్లు ఏంటి, నీళ్ల వాడుక ఎలా, ఎన్వైరాన్మెంటు గురించి, ప్లాస్టిక్కు గురించి ఇలా.

నాతిచరామి

మన పెళ్లిల్లలో అతి ముఖ్యమైన మంత్రం -
'ధర్మేచ అర్ధేచ కామేచ త్యయేషా నాతిచరితవ్యా నాతిచరామి' ధర్మార్ధ కామములందు ఒకరికొకరు తోడుగా వుంటామని ఇద్దరు కలసి చేసే ప్రతిజ్ఞ "నాతిచరామి". ఇంతవరకూ బాగానే ఉంది. ప్రకృతి స్వభావాలతో కూడ అని చెప్పించకపోవటం నమ్మలేని నిజం. అంటే, ధర్మ అర్ధ కామములలో కలసి నడుద్దాం అన్నారేకాని, ప్రకృతి స్వభావంతో బుద్ధి వికటిస్తే మాత్రం ఏమి చెయ్యాలో చెప్పకపోవటం.

అసలు కధ:
మగాడు ఆడదాన్ని దేనికి శీలపరీక్షకి గురిచేస్తాడు?

ఉదాహరణ:-
నేను ఇంతక ముందు ఉన్న అపార్టుమెంట్లో మా పక్క బ్లాకులో ఓ తమిళ కుటుంబం ఉండేది. అతనూ ఓ కన్సల్టెంటే. మేము ఆ అపార్టుమెంట్లో చేరినప్పటికి ఆమె కడుపుతో ఉంది. వాళ్లకి పాప పుట్టింది అనుకుంటా. తర్వాత్తర్వాత హలో అంటే హలో అనుకుంటూండేవాళ్లం. మేము ఇల్లు మారాం. అప్పుడప్పుడూ కనపడుతుండేవాడు అతను. ఇంతలో ఆమె వెనక్కి వెళ్లిపోతున్నది అని మా ఆవిడ చెప్పింది. అదేంటి మొన్ననేగా వెళ్లొచ్చింది, అయినా వెళ్లిపోవటం అంటే ఏంటి అని అడిగితే, వాళ్లు విడిపోతున్నారు. విడాకులు మంజూరు కూడా అయినయ్ అని చెప్పింది. నాకు ఆశ్చర్యం వేసింది. ఆ కుటుంబంతో పెద్దగా నాకు పరిచయం లేకపోయినా వాళ్లని అంత దగ్గరగా గమనించకపోయినా, విడిపోయ్యేంత ఏముందా అని అనిపించి, అదేంటి, దేనికి? ఏమైనా కారణమా అని అడిగితే, ఇలా చెప్పుకొచ్చింది.
అతను ఆమెని అనుమానిస్తున్నాడట. అనుమాననించటామేకాక, అవమానిస్తున్నాడట. పుట్టిన పిల్ల అతనికి పుట్టింది కాదట. ఆమె పిల్లని పడుకోబెట్టి బాత్రూమ్ కో వెళ్తే ఆ పసిపిల్ల చేతిలో కత్తో, కత్తెరో పెడుతున్నాడట. ఆ అపార్ట్మెంట్లో ఉన్న అందరితో ఆమెకు సంబంధం ఉందీ అంటాడట. అందుకే ఆమె విసిగి వేసారిపోయి వెళ్లిపోతున్నదీ.

నాకు చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. వాడు చదువుకున్నోడే, సాఫ్ట్వేర్ ఉద్యోగి. ఇంగితం ఉన్నోడేనా అనిపించింది. మనిషి, ఎంత చదువుకున్నా, ఎంత ప్రపంచాన్ని జయించినా తనకున్న కొన్ని గుణాలని సరిచేస్కోలేడు, వాటిల్లో ముఖ్యమైనది తనకన్నా తక్కువ వాళ్లపై పెత్తనం చలాయించాలని చూడటం, వాళ్ల మూలాలపై దెబ్బకొట్టడం. గమ్మత్తేంటంటే, మనం, ఈ సాఫ్ట్వేర్ ఉద్యోగాల్లో పనిచేస్తూ పనిచేసే కంపెనీకి, క్యూ.ఏ, ఆడిట్ ప్రాసెస్, క్యూ.సి, ఐ.యస్.ఓ 9000, ఐ.యస్.ఓ 9001, ప్రాసెస్ ఓరియంటేషన్, డాక్యుమెంటేషన్ స్టాండర్డ్స్ అవి ఇవీ మట్టీ మషాణం, సిక్స్ సిగ్మా, సి.యం.యం.ఐ లెవెల్ స్టాండర్డ్స్ ఇలా పాటిస్తూ మిగతావారితో గొప్పగానో లేక వెటకారంగానో "బాసూ!! మా కంపెనీ సిక్సు సిగ్మా" అని చెప్పుకుంటాం. ఇవన్నీ ప్రాసెస్ ని ఇంప్రూవ్ చెయ్యటానికీ అని చెప్తాం. మన నిజ జీవితంలో మచ్చుకి ఒక్క స్టాండర్డ్ని కూడా దత్తత తీస్కోం. చాలా ఆశ్చర్యంగా అనిపిసూంటుంది నాకు. అమెరికాకి వచ్చి, ఒక పెద్ద ప్రభుత్వకార్యాలయంలో ఐ.టీ గుత్తేదారుగా పనిచేస్తూ "పెళ్ళాం శీలాన్ని" తూలనాడటం "మనిషి" అనే పదానికే అవమానం. అదీ పసిపిల్లకి చేతిలో కత్తులు పెట్టి ఆడించటం అనేది మోస్ట్ ఇన్-హ్యూమన్. ఆమే అతన్ని దేనికి వదిలేసిందో కానీ 911 కి కాల్ చేసి ఉండాల్సింది. ఇలా చెయ్యటం నేరం, ఇట్స్ ఏ క్రైం.

ఇక్కడి విషయం ఏంటంటే, దేనికి మగాడు ఎప్పుడూ ఆడదాని శీలాన్నే దెబ్బకొడతాడూ అని? ఆమె అంటే ఇష్టంలేకపోతే, అమ్మాయి, నీకు నాకు సరిపోవటంలేదు, మనం విడిపోదాం, అని గౌరవంగా చెప్పుకోవచ్చుగా? నేను ఇటు అంటే నువ్వు అటు, నేను అ అంటే నువ్వు క. కాబట్టి నీకూ నాకు సరిపడదు. బెట్టర్ సపరేట్ అని చెప్పుకోవచ్చుగా? ఇలా నీకూ పలానోడికి లింకు ఉంది, విడిపోవాల్సిందే అనే కాన్సెప్ట్ దేనికి?

ఈరోజు రేపట్లో విడిపోవటం ఓ పెద్ద విషయం ఏమీ కాదు. అయితే మనం ఇలాంటి "విడాకుల్ని" ఇప్పుడిప్పుడే ఎక్కువగా చూస్తున్నాం. ఇంకా మన సమాజం "విడాకుల్ని" అంగీకరీంచటంలేదు. చర్చ "విడిపోవడం" కన్నా, ఈ విడిపోయే వాళ్ల కారణాల మీద.

నాకు తెలిసి, ఈ రోజున విడిపోతున్న జంటలు చూపుతున్న ముఖ్య కారణం -
అబ్బాయి అమ్మాయి శీలాన్ని శంకించడమే.
అమ్మాయిలు కూడా అబ్బాయి శీలాన్ని శంకించడమే.

ఇంక ఇంతకన్నా వేరే కారణాలే దొరకవా జనాలకీ?
ఇక ముందుముందు ఎలా ఉండబోతోందో.
పడమటి దేశాల్లో ఎక్కువ మందికి తమ తండ్రి ఎవ్వరో తెలియదు. ఇలాంటి వాళ్లలో నల్లవాళ్లు ఎక్కువే. వాళ్ల జీవితాలు నేరమయం కావటానికి "తల్లిలేమి" "తండ్రిలేమి" "ప్రేమలేమి" "మారు తండ్రి హింస" ఇలాంటివి ముఖ్యమైన కారణాలు అని మనస్తత్వ శాస్త్రవేత్తలు చెప్తున్నారు. మన దేశంలో కూడా నెమ్మదిగా సింగిల్ పేరెంట్ పిల్లలు పెరుగబోతున్నారేమో?
నా దృష్టిలో -
వెయ్యి అబద్ధాలాడైనా ఒక పెళ్లి చేద్దాం అనేది శుద్ధ తప్పు మాట. అలాచేస్తే, ఒక్క నిజం చాలు ఆ సంసారాన్ని కూలగొట్టటానికి.
పెళ్లికి ముందు ఇద్దరికీ కౌన్సిలింగు చాలా అవసరం. ఈరోజూ రేపట్లో ఇది చాలా ముఖ్యం. అస్సలు పిల్లలు పెళ్లికి తయ్యారయ్యారా లేదా అని తల్లితండ్రులు తెల్సుకోవాలి. పెళ్లికి కావాలింది వయ్యసే కాదు, వయ్యస్సుతోబాటు వ్యక్తిత్వం, పెళ్లి చెసుకునేందుకు కావాల్సిన మానసిక స్థితి.

రుద్ర హోమం

ఈరోజు అనగా ఆదివారం, 23 Feb, మా ఊళ్లో శివరాత్రి చేసుకున్నాం. మా గుళ్లో ఈరోజు చాలా కార్యక్రమాల సమాహారం సిద్ధం చేసారు.

పొద్దున్నే ఆరుకే కార్యక్రమాలు మొదలు.
8-11 గణపతి హోమం
11-1 రుద్ర హోమం
దేనికి వెళ్దాం అని ఊగిసలాడి, రుద్ర హోమానికి వెళ్దాం అని నిర్ణయించి, కారు తీసా. సరిగ్గా పదకుండింతికి చేరుకున్నా. మాకు గుడి చాలా దూరం, రెండు మైళ్లే. వెళ్లేసరికి హడావిడిగా ఉంది గుడి. అయ్యవారికి అలంకరణ అవీ ఇవీ, కలశపూజా అన్నీ అయ్యాయి. ఇక, హోమానికి మొదలుపెడుతున్నారు. భాస్కరా, రా కూర్చో అన్నారు పూజారి గారు, కోఆర్డినేటరు శాస్త్రిగారు. అందరూ మనకి తెలిసినవారే.
ఇక కార్యక్రమం మొదలు. నా జీవితింలో రుద్రహోమం చెయ్యటం ఇదే మొట్టమొదటి సారి. బ్రహ్మాండంగా జరిగింది. రుద్రంలోని ప్రతీ మంత్రంతో ఇలా -
ఓం నమస్తే రుద్ర మన్యవ ఉతోత ఇషవే నమ:
నమస్తే అస్తు ధన్వనే బాహుభ్యాముత తే నమ: స్వాహా"
అంటూ హోమం చెయ్యటం, ఆ మంత్రోఛారణలో నా గొంతూ కలవటం, అయ్యాక, అందరం ముక్తకంఠంతో వెయ్యిఎనిమిది సార్లు శివబీజాక్షరీ జపించటం మరోవైపు ఆమంత్రతోఛారణతో హోమం, అయ్యాక, పూర్ణాహుతి, మహా మంత్రపుష్పం, శాంతిమంత్రం. నారోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి ఈరోజు.
ఇదంతా నా ఆర్.సి.యే వాయిస్ రికార్డర్లోకి రికార్డ్ చేసా. కానీ ఎందుకో సరిగ్గా రికార్డ్ కాలా. చివరకొచ్చేసరికి బ్యాటరీ అయిపోయింది. అందరితో పంచుకుందాం అనే నా ఆనందంమీద నీళ్లు జల్లిందీ వాల్మార్టు సరుకు.
ఏమైనా, చాలా తృప్తిగా ఉందీరోజు.
నా ఫోనుతో తీసిన హోమ గుండం ఇక్కడ పెడుతున్నా.




మీ అందరికీ మహాశివరాత్రి శుభాకాంక్షలు. ఆ భోళాశంకరుని చల్లని చూపులు మనందరిపై ఉండాలని కోరుకుంటా.

గమనిక:- http://www.geocities.com/yajur.veda/ ఈ లింకులో రుద్రం స్వరసహితం లభిస్తుంది.

ఈ రోజెక్కడికి వెళ్దాం నాన్నా

అవును, మనం పుట్టినప్పటినుండీ మన తల్లితండ్రులు మనల్ని ఎంతగానో ప్రేమించి, మన తొలిఅడుగు, తొలిమెతుకు, తొలిపలుకు ఇలా ప్రతీ దాంతో పులకించి, మనకి ప్రతీ అవసరంలో ఆసరాగా నిలిచి, మన ముందడుక్కి తమ కాయకష్టంతో తడిపిన ఇటుకల్తో బాటనేర్పాటు చేసి, తమ ఓర్పుని చీపిరిగా చేసి ఆ బాటలోని ముళ్లన్నిటినీ ఊడ్చి మనల్ని ఇంత ఎత్తుకి తెచ్చారు. మా నాన్న కూడా మా కోసం సైకిలు బుట్టలో ప్రతీరోజూ ఏదోక పదార్ధం తెచ్చేవాడు. సైకిలు మీద నేను ముందు నా అన్న వెనక కూర్చుంటే సినిమాకి తీస్కెళ్లేవాడు. పిడుగురాళ్ల లో ఉండి మేము షోలే, 36 ఛాంబర్ ఆఫ్ షావొలిన్, ఎంటర్ ది డ్రాగెన్, ఇలాంటి సినిమాలు ఎన్నో చూసాం. మా నాన్న అమ్మ తమ సర్వస్వాన్ని ఒడ్డి మాకు చదువులు చెప్పించారు. అయితే ఇది అందరు తల్లితండ్రులు చేసేదేగా. దానికి నా జవాబు, ఈ ప్రపంచంలో ఏ ఒక్కడి తల్లితండ్రులూ సమానంకాదు. ఏ ఇద్దరు తల్లులకూ నొప్పులు సమానంగా ఉండవు. ఎవడికి వాడికి వాడి తల్లితండ్రులు గొప్ప. This is a rule of thumb. ప్రపంచంలో మనకి అత్యంత విలువైన వ్యక్తులు ముగ్గురు. తల్లి, తండ్రి, గురువు. ఆ తర్వాతే సంసారం, పెళ్లాం, పిల్లలు అందరూ.

ఇంతకీ నేచెప్పొచ్చేదేంటంటే. ఈ కధని:

నేను ఎదో చదువుకున్నా. కొన్ని సార్లు ముందుకెళ్లా, కొన్ని సార్లు వెనక్కొచ్చా, కొన్ని సార్లు కిందపడ్డ కొన్ని సార్లు లేచి నుంచున్నా. అన్నిట్లో నా వెనక మా నాన్న ఉన్నాడు. ఆయన నా కోసం చేసిన త్యాగాలు కోకొల్లలు. బయట టీ తాక్కుండా ఆ రూపాయి మిగిల్చి నాకు బిస్కెట్టు కొనిపెట్టాడు. తాను రోడ్డుమీద వెళుతూ బజ్జీల కొట్టు ముందునుండే వెళ్తూ, ఆక్కుండా, ఇంటికి వచ్చి చద్దన్నం తిని గొక్కెడు నీళ్లు తాగి ఓ రూపాయిని ముంతలో ఏసాడు నాకోసం, పెన్సిలు కొనిపెట్టొచ్చు ఆ రూపాయితో తర్వాత అని. తాను సైకిలు తొక్కుతూ నన్ను తిప్పాడు, బండి కొంటే ఖర్చు అని. ఇలా ఎన్నో కష్టాలు పడి నన్ను పైకి ఎక్కదీస్కొచ్చిన నా కన్న తండ్రికి నేనేమి చేసాను?

ఈ పూట ఎక్కడికి పోదాం నాన్నా అని అడిగా. నా దగ్గరకి రా నాన్నా అని టికెట్లు పంపించా. రైల్ స్టేషన్ నుండి కార్ పెట్టుకుని ఇంటికి తీస్కొచ్చా. మద్రాసు మొత్తం తిప్పా. ప్రతీరోజు సాయత్రం ఆఫీసు నుండి తొందరగా ఇంటికి వచ్చి ఓ 5 నిమిషాలు అలా బయటకి తిప్పా. చేతిలో చెయ్యి పెట్టి నాన్నా నేను కొనుక్కున్న బండి అని చూపించా. నాన్నా నేను అద్దెకు తీస్కున్న ఇల్లు అని చూపించా. వారాంతాలు బీచుకి తీస్కెళ్లా. ఓ సాయంత్రం బిసెంటునగర్ బీచ్కి వెళ్తే, ఇంకోసాయంత్రం మెరీనా బీచ్కి తీస్కెళ్లా. ఓ పూట శర్వణాభవన్ లో కాఫీ తాగితే ఇంకోపూట కేఫ్ కఫీ డే లో తాగించా. ఓ రోజు బీసెంటు నగర్లో జ్యూస్ తాగితే ఇంకోరోజు సంగీతలో టిఫ్ఫిన్ పెట్టించా. ఓ వారంతం స్పెన్సర్ ప్లాజాకి తీస్కెళ్తే, ఓ వారంతం లైఫ్స్టైల్ కి తీస్కెళ్లా.
ఓ వారాంతం బీసెంటునగర్ లోని బట్టల కొట్టుకి తోస్కెళ్తే, ఇంకోవారంతం నుంగంబాక్కం ఎత్తురోడ్డులోని బట్టలకొట్టుకి తీస్కెళ్లా. మేము కొనేదేమి ఉండదు. సరదాగా అలా వెళ్లి, విండోషాపింగు చెయ్యటమే. ఇలా మేము తిరగని ప్రదేశం అంటు లేదు. ఊర్కనే అలా వెళ్లటం, ఓ చుట్టు చుట్టుకునిట్టి రావటం. అలానే కాపాలేశ్వరస్వామి గుడికి వెళ్లటం, మైలాపూర్లోని సాయిబాబా మందిరానికి వెళ్లటం. ఇలా.
నేను హైదరాబాద్లో ఉన్నప్పుడూ అంతే.

ఇక్కడి మూల కధ ఏంటంటే, నేను గొప్ప అని కాదు, నేను మాత్రమే ఇలా చేసా అని కాదు. ఇది కేవలం ఉదాహరణకి మాత్రమే.
గమనించాల్సిన అసలు విషయం - "కన్న తల్లితండ్రుల" కళ్లల్లో తృప్తి. నాన్నా, నేను కారు కొన్నా, అని ఆయన చెతిలో చేయివేసి ముందటి డోరు తీసి ఆకారులో కూర్చోబెట్టి, డోరు మూసేసి, డ్రైవింగు సీట్లో కూర్చొని ఇది ఇది, ఇది అది అని చెప్తూ ఈ పూట ఎక్కడికి వెళ్దాం అని అడిగినప్పుడు ఆ తండ్రికి కలిగే తృప్తి.

నాణానికి మరోవైపు : ఉద్యోగ వత్తిడిలో, అంబరాన్ని తాకాలనే తపనలో, ఆకాశానికి నిచ్చనేసి, పెళ్లాన్ని సుఖపెట్టటమే పరమావధిగా భావించి, అత్తమామలకి భజన చేస్తూ సొంత తల్లితండ్రుల్ని అవమానిస్తూన్న మనం, రేపు మనకి జరిగే ప్రమాదాన్నిగూర్చిన ఆలోచన లేకపోవటం. రేపొద్దున రాబోయే కొమ్ములు వాడి.

మన పెన్నులు

మాది టీచర్ల కుటుంబం. మా నాన్న జిల్లా పరిషత్ ఉన్నతపాఠశాలలో లెక్కల, మరియూ ఆంగ్ల స్కూల్ అస్సిస్టెంటుగా చేసారు. నాకు ఊహ వచ్చేప్పటికీ పిడుగురాళ్లలో ఉండే వాళ్లం, నేను పుట్టింది దాచేపల్లిలో మా తాతగారి ఇంట్లో పడమటిగదిలో అయినప్పటికీ.
పిడుగురాళ్ల జిల్లాపరిషత్ ఉన్నత పాఠశాల, అ.క.అ ఎత్తుబడి పల్నాడులోని అతిపెద్ద పాఠశాలల్లో ఒకటి. ఇది ఇప్పటి మాట కాదు, పంతొందొందలదెభైలల్లో. అప్పటిరోజుల్లోనే ఆ ఎత్తుబళ్లో తొమ్మిదొందలమంది పిల్లలు చదువుకునేవారు ప్రతీ సంవత్సరం సరాసరి. మరి ప్రభుత్వ పాఠశాల కావటంవల్లనేమో ఎప్పుడూ ఉపాధ్యాయుల కొరత ఉంటూఉండేది. కాబట్టి ఉన్నవాళ్ల మీద అధిక వత్తిడి మామూలే. నాకు గుర్తిండి, ప్రతీ మూడు నెలలకూ ఓ పెద్ద కట్ట యూనిట్ పరీక్షల పేపర్లతో మా నాన్న సైకిలు బుట్ట నిండిపొయ్యి వచ్చేది. మాకేమైన తినుబండారాలు తెచ్చారేమో అనుకుని చెయ్యిపెడితే ఈ కాయితాలు తగులుతుండేవి పరీక్షల సీజనులో. ఇక క్వార్టర్లీ, హాప్యర్లీ, సంవత్సర పరీక్షలు మామూలే. మా నాన్న పాలసీ, వెంటనే దిద్దేసి ఇవ్వటం. ఈపూట పరీక్ష అయిపోతే మర్రోజుకల్లా ఇచ్చేయాలి మార్కులు.
మా ఇంట్లో "నర్సరావుపేట కుర్చి" ఒకటిండేది. ఆ కుర్చీకి, కుర్చీలో పడుకుని కాళ్లు పైకి పెట్టుకోటానికి రెండువైపులా, పొడుగ్గా చెక్కలు ఉంటాయి. వాటిని కుర్చీ చేతులు అనుకోవచ్చు. ఆ రోజుల్లో దాదాపు అందరి ఇళ్లల్లో ఉంటూ ఉండేది ఆ కుర్చి. నిద్ర రాకపోతే దాంట్లో కూర్చుంటే చాలు. కమ్మగా నిద్రవస్తుంది.
మా నాన్న దగ్గర ఓ పెద్ద చాలా బరువైన ప్లాంక్ ఉండేది. దాన్ని ఈ కుర్చీ చేతుల మీద పెట్టి చకా చకా దిద్దేవాళ్లు ఆ పేపర్లని మా నాన్న. ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేంటంటే దేంతో దిద్దే వాళ్లు అని? మళ్లీ కొంత ఉపోద్ఘాతం. మా చిన్నప్పుడు, నాల్గోతరగతి దాకా పలకే. అయిదునుండి ఇంగ్లీషు రాయటం మొదలు. నాలుగు రూళ్ల నోటు బుక్కు ఉండేది. మరి రాయటానికి ఏంటి?
ఇప్పట్లోలా అప్పట్లో బాల్పాయింటు పెన్నులు ఉండేవి కాదు. మరి? ఇంకుపెన్నులు. మా నాన్న దగ్గర "ప్రసాద్ కంపెని" వాళ్ల చెక్క పెన్నులు ఉండేవి. ఆమాటకొస్తే, బళ్లో రైటరు దగ్గరనుండి, పచారీకొట్టులో గుమాస్తా దాకా అందరూ ఈ చెక్కపెన్నుల్నే వాడే వాళ్లు. ఇవి ఒకరకమైన వాసనతో, రకరకాల సైజులతో ఉండేవి. మానాన్న దగ్గర ఇంతలావుది ఉండేది, మరి పరీక్షపేపర్లు దిద్దడానికి, ఒక్కసారి సిరా పోస్తే ఐదారొందల పేపర్లు మెత్తగా దిద్దుకుంటూ వెళ్లటమే. ఇక మా పాఠశాల ప్రధానోపాధ్యాయుడివద్ద మూడు పెన్నులు జేబులో, నీలం సిరా, ఎర్ర సిరా, ఆకుపచ్చ సిరా. ఆకుపచ్చసిరా కేవలం గెజిటేడ్ ఆఫీసరు హోదా ఉన్నవాళ్లు మాత్రమే వాడుతుంటారు. మా నాన్న ప్రధానోపాధ్యాయుడు అయ్యాక నేనూ మా నాన్న బజారుకెళ్లి కొన్నాం. అయితే మానాన్న ఎప్పుడూ జేబులో పెట్టుకునే వాడు కాదు. దేనికంటే సిరా లీకు అవుతుందేమో అని. మానాన్న జేబులో ఎప్పుడూ జాటర్ రీఫిల్ పెన్ను ఉండేది మొట్టమొదటినుండి, అదేదో కంపెనీ పెన్ను. గుర్తు రావటంలేదు. ఇక బడిలో అప్పుడప్పుడూ సిరా పెన్నులోచి ముందున్నోడి చొక్కా మీదకెక్కుతుండేది. ఇక సంవత్సరాంత చివరి పరీక్షరోజున చొక్కా ఆంతా సిరానే. అప్పుడప్పుడూ పాళ్లీలు చిట్లిపోతుండేవి. బెంచీకేసి నిక్కటం, పాళీనీ తిప్పిరాయటం ఇలాంటివన్నీ మామూలే. ఆ రోజుల్లో పాళీ పావలా ఉండేది. ఇంకుపెన్నుతో రాస్తే చక్కటి చేతిరాత వస్తుంది. అలానే ఒకరు వాడిన ఇంకుపెన్ను ఇంకొకరి చేతిలో సరిగ్గా రాయకపోవచ్చు. కారణం, పాళీ ఒకలా అరిగిపోవడమే.

ఇంతకీ ఈ రాస్కొచ్చేది దేనిగురించంటే - "ప్రసాద్ కంపెని" చెక్కపెన్నుల గురించి.
నిన్ననో మొన్ననో గూగుల్లో వెతుకుతుంటే ఈ లింకు కనిపించింది. ఆ మొత్తాన్నీ తెలుగులోకి అనువదించేకన్నా, అక్కడకి వెళ్లి చదవటమే బాగుంటుంది.
టూకీగా:
ఈ ప్రసాద్ పెన్నులు తెనాలి లో తయ్యారవుతాయి. ప్రస్తుతానికి ఒక జైనుడు నడుపుతున్నాడు.
ఇక్కడ కొన్ని ఫోటోలు పెడుతున్నా పై లింకు నుండే, వీటిల్లో కొన్ని నాదగ్గర ఉన్నవే, గుంటూర్లో.....



పైమూడూ ఉన్నాయి నాదగ్గర



సాధారణంగా టీచర్లు, గుమాస్తాలు, రైటర్లూ వాడే పెన్నిలు ఈ పైవి. ఇవి కొంచెంపెద్ద పెన్నులు


మనం కోల్పోతున్న కనుమరుగౌతున్న ఇంకో మన లెగసి - సిరా పెన్నులు.
ఇప్పటికీ ఈ పెన్నులు గుంటూరులో కొన్ని దుకాణాల్లో మాత్రమే దొరుకుతున్నాయ్.

TV99 నిరంతర వార్తాస్రవంతి

మనం రోడ్ మీదవెళ్తూ ఉంటాం. ఒక కుక్కపిల్ల కాలువిరిగి కుంటుtUతుంది.
మనకి టైంఉంటే ఆగి దానికి ఏమికావాలో చూస్తాం, లేదు అంటే అయ్యోపాపం అని జాలిపడి వెళ్ళిపోతాం..
అదే TV99 రిపోర్టర్ ఏంచేస్తాడూ?
వెంటనే Tv99 ఆఫీసుకి ఒక ఫోన్ వెళ్తుంది, ఒఫీసోడు కెమెరామన్ ని పంపుతాడు.ఇక మొదలు ........
కృష్ణా ఆ కుక్క పరిస్థితి ఎలా ఉంది? ఎప్పటి నుంచి అక్కడ ఉంది?
ఈ కుక్క మార్నింగ్ నుంచి ఇక్కడే ఉంది, ఇప్పుడు కుంటుతుంది ......రాధా
అక్కడి వాళ్ళు ఎమన్నా చెబుతున్నారా?...కృష్ణా
రాధా...ఇక్కడి వాళ్లు ఇది ఒక మంచి కుక్క అని , దాని కాలుకు దెబ్బ తగలటం వల్ల కుంటుతుంది అని చెప్తున్నారు. ఈ విధంగా గతంలో ఈకుక్క ఈ ఏరియా లో ఇలా కుంటలేదని , ఇదే తాము మొదటి సారి చూడటం అని చెప్తున్నారు. ......రాధా
కుంటుతున్న కుక్క స్పందన ఎలా ఉంది ? .....కృష్ణా
కుక్క ప్రస్తుతం కుంటుతుంది స్వప్న . ఈ విధంగా కాలుకు దెబ్బతగలటం కొత్త అనుకుంట, అందుకే కున్టటం రాక ఇబ్బంది పడుతుంది. మాట్లాడించటానికి ప్రయత్నిచిన అది సమాధానం చెప్పకుండా మూలుగుతూంది ......రాధా
థాంక్స్ కృష్ణా , ఎప్పటికప్పుడు తాజా పరిస్థితి సమీక్షిస్తూ ఉండటానికి మీకు కాల్ చేస్తూ ఉంటాం.ఇది గాయపడి కుంటుతున్న కుక్క స్థితి మీద మా క్రైమ్ ప్రతినిధి కృష్ణ అందించిన వివరాలు. ఇప్పుడు ఒక చిన్న బ్రేక్ .. తర్వాత కుక్కలు - కుంటుడు అనే అంశం పై చర్చింటానికి ప్రముఖ డాక్టర్ కుక్కుటేశ్వర రావు గారు మన స్టూడియో కి వస్తున్నారు.
బ్రేక్ .. తర్వాత
కాంత్ : చెప్పండి కుక్కుటేశ్వరరావుగారు గతంలో మీరుఎప్పుడైనా ఇలా కుక్కలు కుంటటం చూసారా? ఒక వేళ చూస్తే ఏ జాతి కుక్కలు కుంటటం చూసి ఉంటారు.
కుక్కుటేశ్వర రావు : ఈ విదంగా కుక్కలు కున్టటం ఇది మొదటి సారికాదు. ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ఎన్నో జాతుల కుక్కలు, ఎన్నో సందర్భాల్లో ఇలా కుంటినట్టు మనకు ఆధారాలు ఉన్నాయ్. కుంటటానికి జాతితో సంబంధం లేదు.
కాంత్ : అంటే కుక్కలు కుంటేప్పుడు వాటికి ఎమన్నా బాధ ఉంటుందా? ఉంటే ఎటువంటి బాధ ?
కుక్కుటేశ్వర రావు : బాధలో రకాలు ఉండవండి . కుంటేప్పుడు జనరల్గా దెబ్బ తగిన కాలుకి నొప్పి ఉంటుంది అని కుక్కల మెడికల్ సైన్సులో గట్టి ఆధారాలు ఉన్నాయ్.
కాంత్ : తాజా పరిస్థితి చెప్పేందుకు మా క్రైమ్ ప్రతినిధి కృష్ణ టెలిఫోన్ లో సిద్ధంగా ఉన్నారు. కృష్ణ చెప్పండి ..ఆ కుక్క పరిస్థితి ఎలా ఉంది.
కృష్ణ : (చెవిలో చివిమిషను పెట్టుకుని బిత్తర చూపులు చూస్తూ ఉంటాడు )
కృష్ణ చెప్పండి ..ఆ కుక్క పరిస్థితి ఎలా ఉంది?
కృష్ణ : కాంత్ కుక్క మూలుగుతుంది , ఇప్పుడే బ్లూ క్రాస్ వాళ్ళు దానినితీసుకు వెళ్లారు.
కాంత్ : కుక్క కాలుకి దెబ్బ తగిలింది, దాని ఇతర శరీర భాగాలు ఎలా ఉన్నాయ్ ?...కృష్ణా
కృష్ణ : కాంత్, కుక్క కాలుకి మాత్రమే దెబ్బ తగిలింది. కాని ఈ కుక్క తోక వంకరగా ఉంది.
కాంత్ : వంకర అంటే ఎలా ఉంది ...కృష్ణ (ఇప్పుడు కాంత్ మొహంలో ఎప్రెషన్ ఇంకెక్కడా చూడలేము, శత్రువు టాంకర్ని ధ్వంసంచెయ్యటానికి వెయిట్ చేస్తున్న సోల్జెర్ర్ మొహంలో తప్ప)
కృష్ణ : కాంత్ వంకరగా అంటే చుట్టుకుని ఉంది, నేను అప్పటికి దానిని చక్కగా చెయ్యటానికి ట్రై చేస్తున్న కాని అది చుట్టుకుపోతోంది. బహుశా కాలుకి దెబ్బ తగలటం వల్ల అని నా ఉద్దేశం.
కాంత్ : థాంక్స్ కృష్ణ ....కుక్కుటేశ్వర రావు గారు, కాలుకి దెబ్బ తగలటం వల్ల తోక వంకర అయ్యి ఉంటుంది అని మా ప్రతినిధి కృష్ణ చెప్తున్నారు, దీని పై మీ స్పందన ఏంటి?
కుక్కుటేశ్వర రావు : స్పందన అంటే ఏమి ఉంటుందితరా వెధవా...కుక్క కాలుకి దెబ్బ తగలటం వల్ల వంకర అయ్యేది ఏంటిరా దేడ్ దిమాక్గా. ఏం మనిషివి రా నువ్వు, ఇప్పటి వరకు నువ్వు రాసి ఇచిన ఆన్సర్లు చదివాను, ఇంక నా వల్ల కాదు , నా టీ మరిగిపోతూ ఉంటాయి. బంగారం లాంటి కొండయ్య అనే పేరు మార్చి కుక్కుటేశ్వర రావు అని మార్చి, షర్టు ప్యాంటు రెంట్కి తీసుకు వచ్చి నాకు ఇచ్చి డాక్టర్ లాగ నటించాలా? అల నటిస్తే నా టీ కొట్టు నుంచి ఎదురుగా ఉన్నా మీ TV99 ఆఫీసుకి రోజు 100 టీ ఆర్డర్ ఇస్తారా. మనస్సాక్షి ఉందారా ఎదవ .. ఇలా తిడుతూ ఉండగానే, TV99 లోగో వచ్చి, మెరుగైన సమాజం కోసం చూసిచస్తూనే వుండండి TV99 అని వొచ్చి యాడ్స్ రావటం మొదలైంది..

నా మితృడు పంపిన మెయిల్ ఇది...:):)

2035

అది 2035 సమచ్చరం. మన దేశానికి ఎన్నికలు జరగనున్నాయి. దేశం అంటే దేశం కాదుగానీ రాష్ట్రం. రాష్ట్రం అంటే రాష్ట్రం కాదుగాని అదో ఇదో తెలియని ఓ ప్రదేశం. అప్పటికి 25 జిల్లాల రాష్ట్రం 50 ముక్కలాయ, ఎవ్వనికి ఏది జిల్లానో, ఏది రాష్ట్రమో ఏది దేశమో, ఏది పెపంచమో గుర్తుండే తెలివి పోనేపోయ్యింది.

అప్పటికి ప్రతీ సమచ్చరం ఎలచ్చన్లు జనాలకి అలవాటాయిపొయినియ్. జనాలు ఇలా అనుకుంటూన్నరు "ఆ కాలంలో (1900, 2000లల్లో) ఐదు సమచ్చరాలకి ఓ పాలి ఎలచ్చన్లు జరిగినయ్యంటా" అని. సమచ్చరం సమచ్చరానికి కూటములు మారిపోతున్నయ్. 2034 గెల్చిన కూటామిలో ఉన్న పార్టీలు పభుత్వాన్ని ఇరగనూకి మళ్లీ ఎలచ్చన్ల కోశం ఎగబడుతున్నయ్. ఈసారి మాలమహానాడు ఏ, బీ, సీ, డీ, మాదిగదండోరా 1,2,3,8, కాపు 5,2,9,11, రెడ్డి 1,6,9, కుమ్మరి 23,45, వడ్డెర 5,12, రజక 1ఎ, 56డీ, గొల్లలు 23,45 బేపనోళ్లు 2,3,7 ఈళ్లందరూ ఓ కూటమి అయితే, మాలమహానాడు 4,5,6,7, కమ్మ 3,4,7ఇ,8క, రెడ్డి 89,78, ఇంకో కూటమి అయితే, మిగతావోళ్లు ఆళ్లకి చేతనైన కూటముల్లోజేరి ఎలచ్చన్లలో పోటీకి దిగుతున్నరు.
ఎలచ్చను కమీషనుకి సానా కష్టంగుండింది ఈతూలి. పార్టీలు పెరిగిపోయ, చాంతాడంతైనై వోటు పత్రాలు. ఎల్ట్రానిక్కు వోటు మిషన్లు పనిజెయ్యటంలా మరి బయిట 61 ఉండిందిగా వేడి. వోటు మిషన్లు ఈ సారికి ఒక్కోటి 50కేజీల బరువు ఉండిందాయా, మరి ఇన్ని పార్టీల గుర్తుల్ని సూపించాలిగా. 2037 సార్వర్త్రిక ఎలచ్చన్లకి స్పీచ్ రికొగ్నీషన్ తెస్తాం అని సెప్తుండే ఎలచ్చను కమీషను. అంటే, వోటేసే బోనులోకి పొయ్యి, నా వోటు పలానోడికి అని సెప్పలి. ఏదో కార్డుముక్క ఇస్తరంట, దానిపైన బారుకోడు ఉటదంట, ఆ వోటేసేబోనులోకెళ్లి యాడనో ఆ కార్డుముక్కనిబెట్టి గీకితే నువ్వు పలానా అనిచెపుద్దంట, నీవోటెవ్వాడికీ అని అడుగుతే పలానోడికి అనాలంట. మూణ్నిమిషాలు టైము, నువ్వు సెప్పకపోతే, అదే రూలింగు పార్టీవోడికే పోద్ది వోటు అనికూడా సెప్పుకుంటున్నరు జనాలు. బీరుబారులు ఇన్నంగానీ బారుకోడేందో!! పుచు!! కలికాలం ఇసాపట్ణం!! నల్గురితోపాటూ నాగలచ్చిమి. సేసేదేముంది. ఈ మరని ఎట్టా ట్యాంపర్ జెయ్యొచ్చు అని పార్టీలు ఆలోచన కూడా మొదలుబెట్టినయి అప్పుడె.
టీవీషోలు, పాడ్టీవీ షోలు వీడియోకాస్టుల్లో ఓ అని ఊదరకొడుతున్నరు ఎలచ్చన్లలో నిలబడేటోళ్లు. పతీ కూటమి పలాని కూటమి ఇంకో కూటమికి వోటేయొద్దు ఏసిన్రో ఇంకమీరు జచ్చిన్రే అని చెప్తుండింది. 2034 సమచ్చరం ఎలచ్చన్ల వోటూ శాతం 41. గెల్చినోడికి 11.5 శాతం పడినయ్ వోట్లు. మిగతావి మిగిల్నోళ్లు పంచుకున్నరు. అది ఈ పేరు ఊరు తెలియని దేశ/రాష్ట్ర/ప్రాంత 5సమచ్చరాల వోటు సరిత్రలో రికార్డంట.
మరి ఈతూలి ఎట్టుంటదో? ఎందుకింత వోటు శాతం పడిపోతున్నదీ అని ఓ కమీషన్నేసిన్రంట ఎలచ్చను కమీషనోళ్లు. సదువుకున్న కుఱ్ఱకారంతా ఆఫ్రికాకి, అరబ్బు రష్యా దేశాలకి వలసపోతున్నరని తేలిందంని వార్త. అదేందది, అక్కడకూడా జనాలున్నారుగా అని ఓ తెలివితక్కూవోడు అడుగుతుంటె ఓ తెలివైనోడు మూడో పెపంచ యుద్ధంలో అమెరికా సంకీర్ణసేన ఆదేశాలన్నిట్నీ కొల్లగొట్టిందిగా, ఇంకెవ్వరు మిగిలిన్రక్కడా? అందుకే మనోళ్లు అక్కడకి జారుకుంటుంన్నరు అని చెప్తుంటే నే ఇన్నా. మరి ఆ పొయ్యేదేదో అమెరికానే పోవచ్చుగా అన్నడింకో తెలివితక్కువోడు. అక్కడేం మిగిలింది న్యూక్లియర్ రేడియేషను తప్ప అంటున్నడూ ఆ తెలివైనోడు. ఏందో అంతా గోలగోలగుండింది బతుకు.

(...................అసంపూర్ణం)

స్వేఛ

ఈ ప్రపంచంలో ప్రతీవోడు స్వేఛా ప్రాణే, పక్కనోళ్లకి ఇబ్బంది కలగనంతవరకూ. పక్కనోళ్లకి ఇబ్బందికలుగుతుంది అని తెల్సినా, వాళ్లని ఇబ్బంది పెడదాం అనే స్వేఛ ని స్వేఛ అనం. దానికి దాని "డిగ్రీ" ని బట్టి పేర్లుపెడతాం. నేనో స్వేఛా జీవిని, కాబట్టి పాకిస్థాన్ వెళ్తా, టెర్రరిజం నేర్చుకునివచ్చి నీ స్వేఛని "తెలిసి" హరిస్తా, నీ మీద బాంబేస్తా అనేది "తీవ్రవాదం". నేను బలవంతుణ్ని, నేను మాత్రమే స్వేఛని అనుభవించాలి నువ్వు నా కాలికింద పడుండాలీ అనే స్వేఛ "బలుపువాదం". నక్సలైట్లు ఇట్టాంటోళ్లని కుక్కల్ని కాల్చినట్టు కాల్చారు మన చరిత్రలో.
ఐతే ఇక్కడ పాయింటేంటాంటే, నా బ్లాగు నాఇష్టం, నాకు స్వేఛ, నా ఇష్టంవచ్చినట్టు రాస్తా. రాస్కో, ఎవడొద్దంటాడు. రాస్కో, పలనావాడు ఎదవ - అది నీ ఉద్యోగం కాదు, నీకు సంబంధించిది కాదు.
పలానా ఆమె అప్పడాలుచేస్కుని అమ్ముకుంటుంది - అది నీకనవసరం.
బ్లాగుల్లో గుంపులున్నాయ్ - అవును, ఉంటే నీకేంటి, నీపని నువ్వుజూస్కో.
ఒకళ్లనొకళ్లు ముఖాముఖీలు జేస్కుంటున్నారు - చేస్కోనీవయ్యా? చేస్కోనీ.
ఆమె కధ రాసింది - నీకు ఇష్టమైతే చదువు, లేకపోతే, కుడిచెయ్యి వైపు పైన ఒక "x" ఉంటుంది అది నొక్కు, మూస్కుంటుంది నీ బ్రౌజరు.
ఇంత చిన్న విషయానికి వ్యక్తిగతంగా బూతులు దేనికి?

ముక్కుసూటిగా మాట్టాడ్టం అంటే నోటికి మెదడుకీ సంబంధంలేకుండా మాట్టాట్టం కాదు. నిజాయితీ అంటే నీలో నిజాయితీ అని, సమాజంలో నిజాయితీ అనికాదుగా. ముందు నువ్వు నిజాయితీ పరుడివాకాదా అనేది తెల్సుకో. నీ నిజాయితీ ఎంటో చెప్పు. పక్కనోడు ఒంటేలుకెళ్లి ఏంజేసాడో నీకుదేనికి? అంటే దొంగతనంగా చూస్తున్నావా? దాన్నే నిజాయితీ ఆంటారా? భజన పరులను నీ దెగ్గర చేర్చుకోకు. ఇంకొకళ్ల భజన బృందంతో నీకేంపని? నువ్వేమైనా సంఘసంస్కర్తవా?

నువ్వు నాకొడకా అంటే నేనూ నాకొడక అంటానికి ఎంతోసేపు పట్టదుగా. సమీకరణం చాలా వీజీ. అనకు, అనిపించుకోకు. పలానామె బ్లాగు హిట్లు పెంచుకోటానికి ఎదో రాసింది. నువ్వు మహాభారతం రాస్తున్నావా మరీ? అక్కడ ఉపయోగపడే వస్తువైనా ఉంది నువ్వు రాసిందు బూతు, దానికో రంగు - ముక్కుసూటి, నిజాయితీ.

ఏమైనా చెప్పేది ఒక్కటే ఎవ్వడికైనా, నాకైనా - ఇంకోళ్ల ముడ్డి కింద నలుపు చూపించే ముందు, నీ ముడ్దికిందనలుపు తెల్సుకో.

నలుగురు ఆడోళ్లపైన నువ్వు నీ నిజాయితీ భూతద్దంలోంచి చూసిన బూతుసినిమా కధని విసరంగనే నువ్వేమీ ఓ పెద్ద "కనిపెట్టినోడి"వేంకాలా.

గమనిక :- ఇక్కడ కామేంట్లు రాసేవాళ్లు నా నిజాయితీని గురించి కానీ, నా పనిని గురించికానీ, నాకెన్ని బ్లాగులున్నాయ్ ఇట్టాంటి మాటలు రాసేపనైతే కామెంటు పెట్టాల్సిన పనిలేదు. దానిబదులు ఈ పనిచేస్కోవచ్చు - పు.ఏ.పె.వాసన చూస్కోవచ్చు మహదానందంగా.

శ్రీ ఆది శంకరాచార్య - ప్రతి సంగ్రహం (A Brief Transcript)

ప్రతి సంగ్రహం (A Brief Transcript):
ప్రణవ గాయత్రీ మంత్రంతో సినిమా టైటిల్ల్స్ పడతాయి.
ముమూక్షువులు సంధ్యావందనం ఆచరిస్తూంటారు, సూర్యునికి ఆర్ఘ్యం ఇస్తూంటారు.
मित्रस्य चर्षणी धॄत: श्रवो देवस्य सानसिम् । सत्यं चित्रश्रवस्तमम्॥
మిత్రస్య చర్షణీ దృత: శ్రవో దేవస్య సానసిం।
సత్యం చిత్ర్రశ్రవస్తవం ॥[ఋగ్వేదం ౩.౫౯.౬;కృష్ణయజుర్వేదం
౩.౪.౧౧.౫;౪.౧.౬.౩;శుక్లయజుర్వేదం ౧౧.౬౨]
मित्रो जनान् यातयति प्रजानन् मित्री दाधार पॄथिवीमुहद्यम्।
मित्र: कॄष्टीरनिमिषाभिचष्टे सत्याय हव्यं घॄतवद्विधेम॥
మిత్రో జనాన్ యాతయతి ప్రజానన్ మిత్రో దాధార పృధివీముతద్యం।
మిత్ర: కృష్టీరనిమిషాభిచష్టె సత్యాయ హవ్యం ఘృతవద్విధెమ॥
[ఋగ్వేదం ౩.౫౯.౧]


మిగతా ఇక్కడ చదవండి

"శ్రీ ఆది శంకరాచార్య" - సమీక్ష ౧

నేను చూసిన మొట్టమొదటి సంస్కృత సినిమా - శ్రీ ఆది శంకరాచార్య.
1983 లో ఈ చిత్రం విడుదలయ్యింది. ఈ చిత్రాన్ని శ్రీ. జి.వి. అయ్యర్ నిర్మించి, దర్శకత్వం వహించి, స్క్రీన్ప్లే కూడా అందించారు.
ఈ చిత్ర స్క్రిప్టు ని తెలుగులోకి అనువదించాలి అని నా సంకల్పం.

ముందుగా ఈ చిత్రంపై నా సమీక్షని ఇక్కడ చదవండి.

http://vedasamhitam.blogspot.com/2009/01/blog-post_28.html

ముందుతరాలకి "ఆస్థులు - సంపాదన"

ఓ మంచు కురిసిన రోజున నాకు తెల్సినాయన కనపడితే, ఏందండీ బతుకు ఈ మంచులో, ఈ చలిలో దేనెమ్మ జీవితం అన్నా మాటల మధ్యలో. ఆయన తప్పదు గురుగారు, పిల్లలకోసం అని అన్నాడు. అవును నిజమే, పిల్లలకోసమే. ఎంత? ఎందుకు? నిజంగనేనా? అవసరమా? మనం నిజంగా ఇవ్వాల్సింది ఏంటి?

ఓ సర్కారీ బంట్రోతు లోపలికిపోవాలంటె చెయ్యి చాపుతాడు.
ఓ యమ్మార్వో సంతకం చెయ్యాలంటే చెయ్యి చాపుతాడు.
ఓ రాజకీయనాయకుడు ఓ ఫైలు కదపాలి అంటే నాకేంటి అని అడుగుతాడు.
దేనికియ్యా ఆంటే నా ముందుతరాలకి కూడబెడుతున్నా అంటాడు.

ఇది ఎంతవరకూ సమంజసం. ఇలా ఆస్థి ని ముందుతరాలవాడికి ఉత్తిపుణ్యంగా ఇస్తే ఓ గుడిముందు కూర్చొని అడుక్కునే వానికి, ముందుతరాలవారికి ఏంటి తేడా?
ఎంత సంపాయిస్తే సరిపోతుంది ముందుతరాలావాళ్లకి?
ఎన్నితరాలకి సరిపోను సంపాయించాలి?
ఓ తరం, కొడుక్కి ఇచ్చావు. సరిపోయిందా?
వాడు నపుంసకుడు, పిల్లలు పుట్టలా. ఏమిజేస్తావ్?
వాణ్ణి ఓ తెల్ల అమ్మాయి లెపుకుపోయింది. ఏమిజేస్తావు?
వాడో తాగుబోతు, గుర్రాలాడతాడు. మొత్తం పందెంకాసాడు, ఉన్నదంతా దొబ్బింది. ఏమిజేస్తావ్?
ఎంతమంది మూర్ఖుల్ని తయ్యారుజెయ్యాలనుకుంటున్నావ్ నీ ఆస్థితో? ఎంతమంది సోమరిపోతుల్ని తయ్యారు జెయ్యాలి నీ లంచగొండి డబ్బుతో?

నా ఉద్దేశంలో ఇది కేవలం మన misconception. మరి ఇది మన దేశంలోనే ఉందో లేక అన్నీ దేశల్లో ఉందో తెలియదు. నా ముందు తరాలకి నేను సంపాయించి ఇచ్చేదేంది? అర్ధంలేని కధ. నేనెందుకివ్వాలి? అనేది ఓ ప్రశ్న ఐతే, లేనిదాన్ని తెచ్చి ఇవ్వటం అనేది అర్ధరహితం అనిపిస్తుంది నాకు.
నా దృష్టిలో ఇవ్వాల్సింది జ్ఞానం. చదువుకునేలా చెయ్యాలి. నాలుగు పురుషార్ధాల్లో/స్త్రీఅర్ధాల్లో, మనం ఇవ్వగలిగింది, ఇప్పించ గలిగిందీ "ధర్మ" మాత్రమే. అర్ధ, కామ, మోక్షాలు ఎవడికి వాడు సోధించి సాధించుకోవాల్సిందే.

రఘువంశ సుధ

నాకు సంగీతజ్ఞానం బొత్తిగా లేదు. ఐనా సంగీతం వింటూనే ఉంటా.
నేను పాడను. పాడితే జనాలు పారిపోతారు.

గూగుల్లో అక్కడ ఇక్కడా గెలుకుతున్నప్పుడు, ఏమైనా లంకెలు లింకులు తగిల్తే నా బ్లాగులో పెడుతూంటా, మీరూ విని ఆనందించండేం

రఘువంశ సుధ - యం.యస్. గోపాల కృష్ణన్ గారి వాయిలీనం పై వినండి ఇక్కడ:
http://carnatic.geetham.net/dl.php?file=music/Carnatic_Instrumental/M.S._Gopalakrishnan/02-Raghuvamsa.mp3


కృష్ణా నీ బేగనే బారో - షేక్ చిన్న మౌలానా సాహిబ్ గారి నాదస్వరం నుండి ఇక్కడ వినండి:
http://carnatic.geetham.net/dl.php?file=music/Carnatic_Instrumental/Sheik_Chinna_Moulana_Sahib/04%20Krishna%20Nee%20Begane%20Baro%20-%20Yamunakalyani%20-%20Misra%20Chapu%20-%20Purandaradasar.wma
బ్లాగ్లోకంలో ఈ కృతి కోసం వెతికితే ఈ తీగ దొరికింది:
పద్మ గారి మోహనరాగాలు బ్లాగులో కృష్ణా నీ బేగనే బారో.

డోలాయాం చల డోలాయాం
ఇది ఎవ్వరైనా విని తీరాలి
http://carnatic.geetham.net/dl.php?file=music/Carnatic_Instrumental/Sheik_Chinna_Moulana_Sahib/07Dolayam%20-%20Kamas%20-%20Tisra%20Ekam%20-%20Annamacharya.wma
బ్లాగ్లోకంలో ఈ కృతి కోసం వెతికితే ఈ తీగ దొరికింది:
మల్లంపల్లి శ్యాంప్రసాద్ గారి బ్లాగులోంచి :
రాగం: ఖమాస్
తాళం: తిశ్ర జాతి ఆది తాళం
శ్రీ అన్నమాచార్య విరచిత డోలాయాం చల డోలాయాం హర డోలాయాం
....మిగతాది శ్యాంప్రసాద్ గారి బ్లాగులోనే చూడండి.


పైపాటల్ని మీకు డౌన్లోడ్ చేస్కునే ఓపిక/సమయం లేకపోతే ఇక్కడ వినండి.


గీతం లోంచి మీకు కావాల్సిన సంగీతాన్ని దింపుకోండి. ఉదాహరణకి - వాయులీనం డోలు జోడి కోసం ఇక్కడ నొక్కండి.

గణతంత్ర దినోత్సవం

యావత్ రాజ్యానికీ

గణతంత్ర దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు

నా జీవితంలో దేవుడు

నాకు జీవితంలో ఎప్పుడూ అహా ఇది భగవంతుని లీల అని అనిపించే అద్భుతాలు ఏమీ జరగలేదు. నేను పెద్ద పూజలు పున:స్కారాలు చేసే మనిషిని కాదు. నేను ఇప్పటికీ గుడికి వెళ్లినా నాకి ఇది కావాలి అని కోరుకోను.
మా నాన్న గారు చాలా కాలం నాస్థికుడు. ఆయన జంధ్యం కూడా వేస్కునే వారు కాదు. మా అమ్మ మాత్రం సనాతన ధర్మాలని కాపాడుకుంటూ, మడికట్టుకోవటం, పూజా పున:స్కారాలు చెయ్యటం, ప్రతీ రోజూ మహానైవేద్యాలు పెట్టటం అవీ చేస్తుండేది. తర్వాత తర్వాత నేనూ నెమ్మదిగా నమ:స్కారం పెట్టుకోవటం ప్రారంభించా. 1996 లో మా నాన్న ఆలోచనా విధానంలో కొంచెం మార్పు రావటం మొదలైంది, అదేనాలోనూ మార్పుకి శ్రీకారం చుట్టింది. 1996 లో మా నాన్న వైతీశ్వరన్ కోయిల్ కి వెళ్లొచ్చారు, ఆ గుడిని చూడాగానే మా నాన్నకి ఆయన ధృక్పదంలో అలజడి కలిగి వెంటనే జంధ్యం ధరించి స్నానం గట్రా చేసి వెళ్లి వైతీశ్వరన్ దర్శనం చేస్కున్నారు. అప్పటినుంది కొన్ని కారణాల వల్ల కొన్ని సంఘటనల వల్లా మా నాన్నకీ నాకూ అలవాటైయింది దేవుడు భక్తి. ఆయన నెమ్మదిగా షిర్డీ సాయిబాబా వైపుకి మళ్లారు. చాలా సార్లు షిర్డీ కి కూడా వెళ్లొచారు.
1999 లో మా నాన్నకి గుండె పెరిగి ఆశ్పత్రికి వెళ్లాం. డాక్టరు పరీక్షలు చేసి, మీ బంధువులందర్నీ పిల్చుకోండి అని చెప్పాడు. మా నాన్న షిర్డీ సాయి నమ్ముకున్నారు, మా అమ్మ కనపడిన దేవుళ్లకీ మొక్కుకుంది. మానాన్న క్షేమంగా తిరిగి ఇంటికి వస్తే శ్రీశైలం వస్తా అనుకున్నా. పదిరోజుల్లో మా నాన్న తేరుకుని ఇంటికి వచ్చేసారు. నేను నాన్న ఇంటికి చేరుకున్న రాత్రికి రాత్రే శ్రీశైలం వేళ్లి తలనీలాలు ఇచ్చేసి, శ్రీశైలనాధుని గర్భ గుడిలో ఆ యన పక్కనే కూర్చుని అభిషేకం చేస్కుని వచ్చా. నా మొట్టమొదటిసారి శ్రీశైల ప్రయాణం, ఆ శివలింగం పక్కనే కూర్చొని మొట్టమొదటి సారి తాకినప్పటి ఆ అనుభూతి, తృప్తి, ఆనందం, రోమాంచ మళ్లీ నాకె ఎన్ని సార్లు శ్రీశైలం వెళ్లినా కలగలా, మరెక్కడికి వెళ్లినా కలగలా.
తర్వాత్తర్వాత 2005 లో మా నాన్నగారు మమ్మల్నందర్నీ ఆశ్చర్యంగా శోకంలోకి నెట్టేసి ఆ శివంలో కలిసిపొయ్యారు.
నాకు అంతా శూన్యం అయిపోయింది. అప్పుడూ, మొట్టమొదట మానాన్నకి ఎంతో ఇష్టమైన పొందుగుల లో ఆయన అస్తికలు నిమజ్జనం చేసాం. కొందరు ప్రయాగలో చెయ్యండీ అని కొందరు కాశీలో చెయ్యండీ అని సలహాలు ఇచ్చారు. నేనాలోచించి, ప్రయాగ త్రివేణీ సంగమంలోనూ, కాసీలోనూ కలుపుతా అని బయలుదేరా. నాకు ట్రైన్లో ఒకతను పరిచయం అయ్యారు. చక్కటి భాష, స్థిరమైన దృష్టి, మాటా మాటా కలిసింది. అతనిది చీరాలే. ప్రయాగ లో ఇద్దరం కలిసే లాడ్జీ తీస్కున్నాం. అక్కడి అస్సిస్టెంటు కమీషనర్ ఆఫ్ పోలీస్, ఆయన క్లాస్మేటే అట, ఫోన్ చేస్తే వెంటనే ఒక యస్.ఐ ని పంపించారు ఇతని దోస్తు. మమ్మల్ని త్రివేణీ సంగమం దెగ్గరకి సునాయాసంగా తీకెళ్లి అక్కడి మోసగాళ్ల చేతిలో పడకుండ అన్నీ కార్యక్రమాలు దెగ్గరఊంది చేయించి పంపించాడు ఆ పోలీసు ఆఫీసరు. వెంటనే కాశీకి వెళ్లాం ఇద్దరం. అక్కడకూడా కలిసే గది తీస్కున్నాం. అతను కార్యక్రమాలు చేకుని నిష్క్రమించారు. ఆయన అవాయా అనే కమ్మ్యూనికేషన్స్ కంపెనీకి వైస్ప్రెసిడేంటు. నేను మూడు రాత్రులు ఉందాం అని నిర్ణయించుకుని ఉండి, ఆ శంభూనాధుని దర్శనం చేస్కుని, కాసీలోని అన్నీ గుళ్లూ గోపురాలూ చూస్కొని, సంకట హనుమాన్ని కొల్చుకుని, రుదృడ్ని కూడా దర్శించుకుని బయల్దేరా. కానీ నాకు అంత తృప్తి అనిపించలా. శ్రీశైలం అంత ప్రశాంతంగా ఏదీలేదు అనిపించింది.
మా నాన్న నిష్క్రమణాశూన్యం నుండి నెమ్మదిగా నిలదొక్కుకుని, మళ్లీ నన్ను నేను జీవనశ్రవంతిలోకి తెచ్చుకుని, పొట్టచేతబట్టుకుని అమెరికాకి వచ్చి ఇక్కడ ఉద్యోగం సంపాదించి, ఇదిగో ఇలా ఉన్నా. ఈ ప్రయాణంలో మా నాన్న నావెనక ఉండి నన్ను నడిపిస్తున్నాడనే భావన. మా అమ్మ, కొడుకు వృధిలోకి రావాలీ అనే సంకల్పం. మా ఆయన జీవితపు ఉఛస్థితికి వెళ్లాలి అనే నా భార్య సంకల్పం అన్నీ మిళితమై ఉన్నాయి.
మా పాప పుట్టుక మాత్రం నాకు కొంచెం దైవలీలేనా అనిపించింది. దేనికంటే
అక్టోబరు 6 ప్రసవం కావొచ్చని డాక్టర్లు ఇచ్చిన తారీఖు. సెప్టెంబరులో మన సహ బ్లాగరు, మాష్టారు దుర్గేశ్వర గారు ఓ రోజున ఛాట్లో కలిసి, మీరు ఇరవైఒక్క రోజులు రుద్రం చెయ్యండీ మంచిదీ అని చెప్పారు. విఘ్నం కలుగకుండా చేయ్యండీ అన్నారు. మరి ఇలా అక్టోబరు 6 న డెలివరీ కదా అన్నా. అప్పటికి ఇరవైఒక్క రోజులు కావు మాష్టారూ అన్నా. పర్లేదు, ఆ సమయం వచ్చినప్పుడు నాకు చెప్పండీ మీపేరు మీద నేను చేస్తా అన్నారు ఆయన. మొదలు పెట్టాను చెయ్యటం. ఈ లోపల సెప్టెంబరు 29, శరన్నవరాత్రులు మొదలయ్యాయి. నిండు నెలలతో సాయంత్రం 6 కల్లా వంటా వార్పూ సిద్ధం చేస్కుని, ప్రసాదం తయ్యారు చేస్కొని, పిల్లాడికి స్నానం గట్రా చేయించి, వాడికి ఏదోకటి తింటానికి మూట కట్టుకుని తయ్యరుగా ఉండేది శ్రీమతి, నేను పని నుండి వచ్చి స్నానం గట్రా చేస్కుని గుడికెళ్లే వాళ్లం. నవరాత్రులు మొత్తం ప్రతీరోజూ అమ్మవారి అలంకారం, మరియూ శ్రీ లలితా సహస్రనామ పారాయణార్చన జరుగుతాయ్ అని ముందే ప్రకటించారు గుడివాళ్లు.
ప్రతీ రోజు వేళ్లాం. తను కష్టపడి కూర్చొని మొత్తం పారాయణ చేసింది, తీర్ధ ప్రసాదాలు తీస్కుని కానీ ఇంటికి చేరుకునే వాళ్లంకాదు. ప్రతీరోజు జనాలు అడిగేవారు ఇంకా కాలేదా అని. తలా ఒకలా చెప్పేవారు ఇక ఈరోజు అవుతుందిలే, 3 న అవుతుంది అని నాకనిపిస్తుంది అని ఒకావిడ అంటె, 5 న అవుతుంది అని ఇంకొకళ్లు ఇలా. మొత్తానికి, రోజుల్లెక్క ప్రకారం నా రుద్ర పారాయణ అక్టోబరు 8 కి అయిపోయింది. అలానే దేవీ నవరాత్రులు తిధుల ప్రకారంకాకుండా రోజుల ప్రకారం, సెప్టెంబరు 29 నుండి తొమ్మిదిరోజులు కలిపితే అక్టోబరు 8 కి అయిపొయ్యాయి. అక్తోబరు 8 న కూడా గుడికి వెళ్లాము. అందరూ ఆశ్చర్య పోవటం ఇంకా కాలేదా అని. మొత్తానికి అక్టోబరు తొమ్మిదిన, అంటే విజయ దశమినాడు, శ్రవణా నక్షత్రం రోజున పాప పుట్టి మమ్మల్నందర్నీ ఆనందంలో ముంచేసింది.
ఇది ఆ అమ్మవారి లీలేనా? ఏమో అలా రాసిపెట్టి ఉందేమో....
శుభం

కాస్ట్ కటింగు కార్టూన్

పంపినవారు - ప్రసాద్ యం.

 

యోగి - నిష్క్రమణం

ఇవ్వాళ మన సహ బ్లాగరు, యోగి అ.క.అ అష్టావక్ర తన పెన్నులోని ఇంకు మొత్తాన్ని వొంపేస్కుంటున్నా అన్నాడు. అలా వోంపేస్తే పెన్ను రాయదుకదా అన్నా, పాళీ ఇరగ్గొట్టా అన్నాడు, ఇకరాయదుగా అన్నా, ఇకరాయాల్సిన అవసరం లేదు అన్నాడు, చివరాఖరి కాయితం కాక పోయినా ఉన్న రీము కాయతాల్ని మూటగట్టి అటక మీద పెట్టేసా అన్నాడు, ఇక పెన్నుతో పని లేదు అన్నాడు. నాకర్ధంగాలా!! దేనికీ అన్నా? నా బ్లాగుని మూసేస్తున్నా అన్నాడు. సరే ఇదే నీ చివ్వరాకరి నిర్ణయమా బ్లాగుమీన అన్నా. అవునూ అన్నాడు. ఇలా జెప్పాను:
సోదరా!!
హుం!! ఏమి చెప్పనూ? ఇదే నీ నిర్ణయం ఐతే ఇక నువ్వు పొడుగుచేతుల చొక్కాలు వేస్కోవాల్సిన అవసరం లేదు, దేనికంటే మేధావుల్ని ఎదిరించడానికి కండలపైకి ఇక చొక్కా మడుచుకోవాల్సిన పనిలేదు. కళ్లు బైర్లు కమ్మేలా మేధావులు రాసిన ఠావుల కొద్దీ కతల్ని చదవాల్సిన పనిలేదు. ఏమైనా, ఒక నిర్ణయం, ఒకే నిర్ణయం, ఒకే మాట, ఒకే బాట.
ఇక మేధావుల్లారా మీ మీ మేధావితనాన్ని కలుగుల్లోంచి బయటకి తీసి దులుపుకోండి. ఒక వెల్తురు బ్లాగ్లోకంనుండి నిష్క్రమిస్తున్నాడు. మీరిక ఆకాశం మీదకి ఉమ్మేస్స్కోవాల్సిన పనిలేదు, నక్కల్లా ఊళళు పెట్టాల్సిన పనీలేదు మరో ఖడ్గం వచ్చేదాకా. మీ కళ్లని ఇంక చల్లబర్చుకోండి, మగ్గు బీరుతో లేక ఓ చెత్త పోస్టుతో.
అదిగో పొద్దుపొడుస్తున్నాడు సూరీడు మరో కొత్త వెలుగుతో, మరో కొత్త ఖడ్గాన్ని తయ్యార్చేయ్యటంకోసం, మరో కొత్తవెలుగుని నింపడంకోసం

- మే యువర్ బ్లాగ్సోల్ రెస్ట్ ఇన్ పీస్

యోగా

ప్రపంచం మొత్తం భారత్ వైపుకి ఆశ్చర్యపోయి చూసే విషయాల్లో యోగా ఒకటి. మనం యోగ ప్రక్రియ ని ప్రపంచానికి అందజేసి మనం మర్చిపోయ్యాం.
నేను 1-7 దాకా పిడుగురాళ్ల తండా బళ్లో చదువుకున్నా. అంటె ప్రాధమిక పాటశాల అన్నమాట. మాకు యఱ్ఱంశెట్టి సీతారామయ్య అనే ఒక లెక్కల మాష్టారు గారు ఉండేవాళ్లు. ఆయన మాచేత ప్రతీరోజు క్రమం తప్పకుండా యోగా చేయించేవాళ్లు అంటే ఆసనాలు వేయించేవాళ్లు, అఫ్కోర్సు మనకి అత్యంత ఇష్టమైన ఆసనం శవాసనం. పొద్దున్నే 7-8. యోగా అయ్యాక గోధుమ ఉప్మా ఉండేది. కేవలం గోధుమల్ని ఉడకబెట్టి నాలుగు ఉల్లిపాయలేసి పెట్టేవాళ్లు. మేము ఇంట్లోంచి కారప్పొడి పొట్లంకట్టుకుని తీస్కెళ్లేవాళ్లం.
ఏమి రుచి!! ఏంటో!!! బాబా!! కస్సక్!!గతం గతహ్. నేనో పెద్ద బలవంతుణ్ణేంకాదు. అయితే బియ్యం బస్తా ని అవలీలగా ఎత్తెయ్యగలను. రోజుకి 40 కాగుల నీళ్లు తోడి తొట్టి నింపగల్ను. రెండు బక్కెట్ల జోడేస్కుని నీళ్లు తెచ్చిపెట్టగల్ను, లేక ఓ కాగు భుజంమ్మీదా, బక్కేట్టు చేత పట్టుకుని నీళ్లు మొయ్యగల్ను. పెద్ద బుంగేసి చేద లాగ్గల్ను. 20 ఇటుకలు ఇంపబ్బొచ్చెలో పెట్టుకుని నడవగల్ను. చెట్లన్నిటికీ పాదులు చెయ్యగల్ను. బహుసా నాకు ఈ పని తనం, నేర్పూ ఇవన్నీ ఆ యోగా కారణం వల్లనో లేక/మరియూ పల్లెవాసం వల్లనో వచ్చినవే. తర్వాత్తర్వాత డిగ్రీకొచ్చాక గుంటూర్లో, ప్రతీరోజూ పోలీస్ పెరేడ్ గ్రౌండ్కి వెళ్లి నాలు రౌండ్లు జాగింగు చేసేవాణ్ణి. డిగ్రీ అయిపోయింది. అన్నీ అటకెక్కేసినయ్. MCA కాలేజికెళ్లటం, సిగరెట్లు అలవాటు కావటం, ఉద్యోగం పోవటం, రావటం, బెంచులు, కుర్చీలు మనిషిని కుదేల్జేసినయ్. కానీ నేనెప్పుడూ నామీన నమ్మకాన్ని కోల్పోలేదు. మద్రాసులో ఉన్నప్పుడు నాకు ఈట్(IT) జనాలకి మాత్రమే వచ్చే కొన్ని అరుదైన కండరాల నొప్పి వచ్చింది. ఆర్థ్రోపాలజీ డాట్టర్ కాడికెళ్లా. రమేష్ ఆయన పేరు, దేవకీ ఆసుపత్రి ఆయన ప్రాక్టీసు. వెళ్లంగనే, ఏటి అన్నాడు, ఇలా భుజం నొప్పి, మెడ పట్టేసింది అన్నా. స్పాజ్మ్యాటిక్ పెయిన్ అన్నాడు. సరే అన్నా. ఏమైనా ఆటలు ఆడతావా అన్నాడు లేదు అని ఇకిలించా. సిగ్గుపడాలయ్యా నవ్వుతావేంటి. ఎంత క్లైంటు స్పెసిఫిక్ ఐనా, ఓ గంట నీకోసం లాగి, ఆటలు ఆడు అన్నాడు. నేనొ బొంగులే అని లైట్గా తీస్కున్నా ముందు. అది తగ్గలా, పైగా పెరిగింది. ఆయుర్వేద మస్సాజ్ కి వెళ్లా. కొంచెంపర్లేదు. ఆ డాట్టర్ కూడ బాసు నువ్వు ఆటలు ఆడక పోతే ఇక అంతే అన్నాడు. ఇక లాబం నేదు బగమంతుడా అని లజ్ కార్నర్ లో ఓ టెన్నీస్ క్లబ్బులోజేరా. దానెంకమ్మ, వారంలో నొప్పి మటుమాయం. తర్వాత సూరిగాడు పుట్టటం, మా నాన్న పరమపదించటం, ఈలోపునే అమెరికా కి మన ఇది(విధి) నెట్టటం చకచకా జరిగిపోయినై. ఇక ఇక్కడ సంసారం ఎట్టినాక, ఆపీస్కి పోవుడు వచ్చుడు, పోవుడు వచ్చుడు. పొట్టాడాట్కాం పెరిగిపోయింది. ఇక లాబంనేదు అని రాందేవ్ మహరాజ్ ది ఒక డీవీడీ కొన్నా, ప్రాణాయామం చెయ్యటం మొదలెట్ట. మళ్లీ అటకెక్కేయించా. ఇక అప్పుడూ ఒకానొన రోజున, GOLDSGYM లో చేరా, ఓ మూడు నెల్లు ఇరగొట్టా. అప్పుడు కడుపులో మంట అని కొన్ని రోజులు, మెడనొప్పి అని కొన్ని రోజులు, కాళ్లు నొప్పులు అని, చలి అని, కార్ తుమ్మిందని ఇలా జిమ్ము వైపు ఎళ్లటం మానేసా. ఆటుపిమ్మటి మన ఇంటి ముఖ్యమంత్రి గారు, ఇక లాభమ్లేదు, నువ్వు జిమ్మైనా మానెయ్యి లేక వెళ్లనన్నా వెళ్లు, అనవసరంగా వానికి డబ్బులు కట్టుట ఏలా అని హుకుం జారీ చేసారు కనుకా, మన జిమ్మీకెళ్లే సరుకూ సరంజమా బూజు దులిపి ఓ 2-3 నెలలు మళ్లీ ఇరగొట్టా. ఇంతలో వచ్చారు యువరాణి వారు. మళ్లీ పులుస్టాపు పెట్టాము. ఇక మళ్లీ మొదలు పెడదాము అని నిర్ణయించి, ముందుగా ఠాడా, డంచిక డంచిక యోగా యోగా యొ యొ యొ యోగా యోగా చేద్దాం ఇంటికాడా అని "సూర్య నమ:స్కారాలు" అని కొట్టాను నువ్వుగొట్టంలో, అంటే యూట్యూబులో.
ఈ వీడియో దొరికింది. అందరి సంతోషమే మన సంతోషం, మీకూ యుప్యయోగ్య పడ్యుతుంద్యేమో అని ఇక్యడ పెడ్యుతున్యా.

So Called యూత్

వయస్సులో ఓ అబ్బాయి ఓ అమ్మాయిని కోరుకోవటం, అమ్మాయి అబ్బాయి సాంగత్యం కావాలనుకోవటం, సృష్టి సహజం. అలా వయసు వేడిలో, వాళ్లు కలవటం, కూడ ఏదో పెద్ద విషయం ఏమాత్రమూ కాదు. మన దేశంలో పైకి ఇది మహాపాపం ఐనా పల్లెల దెగ్గర్నుండి మహా నగరాల్దాకా, గడ్డివాముల చాటునుండి, లాల్బాఘ్ పార్కుల్లో చెట్ల చీకటిమాటుల్లో యుగ యుగాలుగా నడుస్తున్న తంతే.
మన తాత ముత్తాతల సమయంలో కూడ జరిగిందిలా. మన నాన్నల సమయంలో కూడ జరిగిందిల. కానీ ఇప్పుడు కొత్తగా నరుక్కోడాలు, యాసిడ్ పోస్కోటలు ఏంటో అర్ధం కావట్లా.

ఇది మరీ దారుణం, అమ్మాయిని ఆకర్షించాడు, ఆ అమ్మాయి వాని స్టైలుకి పడిపోయింది. వాడు ఆ అమ్మాయిని లోబరుచుకున్నాడు, శారీరకంగా అనుభవించాడు. సరే బానే ఉంది. తప్పో వొప్పో, తర్వాత, ఆ అమ్మాయిని అడవికి తీస్కెళ్లి మత్తు మందిచ్చి మాన భంగం చేసి, దాన్ని వీడియో తీసి, నెట్లో పెట్టి!! ఇదేందిది?

ఎవరి తప్పు కన్నా మన So called youth కి సిగ్గుగా లేదా ఇలా చెయ్యటానికి? నేనూ ఆ వయస్సులో, కాలేజి ఎగ్గొట్టి సిన్మాల్జూసా, మందు తాగా, సిగరెట్లు కాల్చా, ఐతే ఉన్మాదిని కాలా. దేనికి? నా కుటుంబ నేపధ్యం అయుండొచ్చు లేక సమాజం అంటే భయం అయుండొచ్చు లేక నా పరిధులు నాకు తెలియటమూ అయుండొచ్చు ఏమైనా, నేనుజేసేది తప్పా ఒప్పా అని నాకు తెల్సు. ఆ వయసులో చాలా తప్పులు తెలిసి చేసేవే, దేనికంటే అది తప్పు చెయ్యకూ అంటారు పెద్దలు కాబట్టి. అది వయసు ఇచ్చే అహం. వద్దు అన్నది చేసి తీరాలి అనే ఓ అసహనం. ఐతే అదే కుఱ్ఱాణ్ణి మింగేస్తే - ఉన్మాదం అవుతుంది. చివరికి ఎంకౌంటర్ కి దారితీస్తుంది.
ఐతే, ఏఏ కారణాలు ఓ కుర్రాణ్ణి ఉన్మాదిని చెస్తాయి? నా దృష్టిలో
1. తల్లి తండ్రుల పెంపకం
2. తల్లి తండ్రుల అతి గారాబం
3. తల్లి తండ్రుల లంచగొండితనం
4. కుర్రాడి సామాజిక ఆర్ధిక పరీస్తితులు
ఫ్లర్టింగులు, పబ్బులు, చిత్తకార్తె కుక్కలు ఇవన్నీ పెద్ద తరగతులకి మెడళ్లు. కానీ, దిగువతరగతుల నుండి ఇప్పుడిప్పుడే ఎగువతరగతులకి నెట్టబడుతున్న జనాలకి ఇవన్నీ కొత్తగా కనిపించి, ఉన్మాదుల్లా తయ్యరు చేస్తున్నాయి.
దేనికంటె, నేను ఆ అమ్మాయి నాకు పడుతుంది అని 25000 ఖర్చుబెట్టా. పళ్లేదు, నా డబ్బు నాకిచ్చేయ్ అని అడిగా ఇవ్వలేదు, యాసిడ్ పోసా. ఎంతవరకూ ప్రాక్టికల్ గా ఉంది ఇది? అస్సలు వాడికి 25000 ఎక్కడవి? వాడి తల్లితండ్రులకు తెలియకుండా ఎలా వచ్చినై? సరే స్నేహితులు దెగ్గర నుండి లాక్కున్నాడు, వాళ్ల తల్లి తండ్రులకు అనుమానం రాదా? చివరికి ఏమయ్యాడు, చచ్చి శవం అయ్యాడు, కనీసం శవ యాత్రకి చిల్లరేసారా? అదీలేదు, రాళ్లు చెప్పులు ఏసారు.
5. సినిమాల ప్రభావం
తేజా లాంటి దర్శకుల్ని కాలాపాని లాంటి జైల్లో పెట్టాలి.
6. అతి సమాచారం. యూత్ నెట్ కి వెళ్లి గూగుల్లో జాబులు వెత్తుకుంటున్నారంటె మా సూరిగాడు కూడా నమ్మడు.
7. మొబైల్ ఫోనులు. MMSలు. (ఇవి అవసరమా?)
ఒకడు బస్సులో పోతూ, ఓ సీటు దెగ్గర నుంచొని, కూర్చున్న అమ్మాయిని ఎదని, గాలికి రెపరెపలాడుతున్న పైటలోంచి ఫోనుద్వారా వీడియో తీసి నెట్లో పెట్టాడు. వాని స్నేహితులు వానికి మందుపార్టి ఇచ్చారు వాడేదో నోబెల్ ప్రైజు కొట్టినట్టు.
8. Weak Law and Enforcement.
9. దేశకాలమాన పరీస్థితులు
10.స్నేహితులు
11.కళాశాలలో పరీస్థితులు
12.నేర ప్రవృత్తి
13.మానసిక వొత్తిళ్లు
14.పీర్ ప్రెషర్స్
ఎన్నొ కారణాలు ....
పరిష్కారం: తల్లితండ్రులు పిల్లల్ల్తో స్నేహితుల్లా మెలిగి, వాళ్లని సరైన మార్గంలో పెట్టగలగాలి. అంతేకాని, యాసిడ్ పోస్తే, "కన్నా, నువ్వు కాబట్టి చెయ్యగలిగావ్, మన ఎమ్మెల్యే కి జెప్పి నిన్ను కేసు నుండి బయటకేపిస్తా" అనే తత్వం అగ్గికి ఆజ్యంపోసినట్టవుతుంది. ఇదొక సామాజిక బాధ్యత.
ఇలాంటి సంఘటనలు జరిగినాక, మీలో ఎంతమంది India కి తిరిగి వెళ్దాం అనుకుంటున్నారు?

గసి - నా నూరో పోస్టు

బ్లాగ్ ప్రయాణంలో ఓ మైలు రాయి. ఇదినా నూరో పోస్టు. బ్లాగు రాస్తున్నా అంటె, ఇంట్లో ఇల్లాలి సహకారమ్లేకుండ ఎలా కుదురుతుంది? కాబట్టి ముందుగా నా ఇల్లాలికి నా కృతజ్ఞతలు. సూరిగాడికి చాక్లేట్లు, పిల్లకి కొత్త డ్రస్సులు. నా బ్లాగు చదివి, వ్యాఖ్యలతో నన్ను ఉత్సాహపరుస్తున్న అందరికీ నా నమస్కారాలు.


ఈ మద్దెన మా ఆవిడ సూరిగాడికి గసి పెడుతుంటే మావాడు అదేదో పచ్చడి అని లాగిస్తున్నాడు. ముచ్చటేసింది వాడు గసి తింటుంటే.
నాకు గసి అంటే మహా ఇష్టం. మీకు తెలుసా గసి అంటే? వెన్నని కాసి నెయ్యి చేసినప్పుడు, ఆ గిన్నెలో అడుగున మిగిలేదే గసి. వెంటనే నాకు మా ఊరు, ఆ ఊరు, ఆ గేదెలు, ఆకుపచ్చని చేలు, ఆ పేడ, ఆ పాలు... .. . గుర్తుకొచ్చినై.
మేము మోర్జంపాడులో ఉండే కాలంలో, పాలు అనే పదార్ధానికి నిజమైన అర్ధం తెలిసింది నాకు. అంతరుచి, అంత చిక్కటి పాలు ఎక్కాడాజూళ్లా నేను. మా అమ్మ పాలు కాసి తోడేసి, పెరుగు వేస్కునేప్పుడు, ఆ గడ్డ పెరుగు పైన మీగడని తీసేసి దాచేది. అలా ఓ వారం మొత్తం సేకరించిన మీగడని ఓ గిన్నెలో పోసి ఇక కవ్వంతో చిలికేది. ఠాడా!! వెన్న, అంత ములాయం, మహారుచికరమైన వెన్న, ఎక్కడ దొరుకుతుంది? అలా చిలికేప్పుడు, కొంచెం పెట్టమ్మా అంటే, చూపుడువేలుతో కొంచెంతీసి, చేతిని బోర్లిస్తే మణికట్టుపై కొంత రాసేది. అలా దేనికి, అరచేతిలోనే రాయొచ్చుకదా? ఇప్పటికీ అది ప్రశ్నే నాకు. తర్వాత్తర్వత, సుమీత్ మిక్సీ వచ్చింది. దాంట్లో వెయ్యటం మొదలైంది. దేనికో సరిగ్గా వచ్చేది కాదు దాంట్లో. ఇక, పెద్ద బూష్టు సీసాలో మీగడేసి మూతపెట్టి ఊపీ ఊపీ తీసేది కొన్ని రోజులు వెన్నని. మొత్తానికి ఎప్పుడు వెన్న తీసినా, రెండుచేతులు పట్టేంత పెద్ద బంతిలా వచ్చేది వెన్న. ఇక దాన్ని కరగబెట్టి ఓ డబ్బాలో పోసాక గసి... నాకు మాడిన అన్నం చెక్కమీద గసి పూసుకుని లాగించటం అంటే మహా సరదా. వేడి వేడి అన్నంలో గసి, కొత్త పండుమిరపకాయల కారం ఏసుకుతింటే!!! వేడి వేడి అన్నంలో పండుమిరపకాయల కారం,వెన్న!!!! మా అమ్మ ఈ ఇంట్లో చేస్కున్న నెయ్యితో మైసూర్పాక్ చేసేది. ఏమి టేష్టు అది. అఫ్కోర్స్ ఒక్కోసారి మైసూర్పాక్ చెయ్యబోతే అది మైసూర్ రాక్ ఐన సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయిఅనుకోండి.

అలానే, వారానికోసారి జొన్న రొట్టెలు చెసేది మా అమ్మ. వేడి వేడి జొన్న రొట్టెలు, ఉల్లిపాయకారం, వెన్న. అదీ కాంబినేషన్ అంటే. అలానే, గోంగూర పప్పు, వేడి వేడి అన్నం, వెన్న.
మరి వెన్న తీసాక మిగిలిన మజ్జిగతో ఏంజేస్తారు అని ఎవరైనా అడిగితే, కిస్సుక్కున నవ్వి, "మజ్జిగపులుసు" పెట్టుకుంటారు అంజెప్పాలి :)
ఇవన్నీ మన ముందరి తరాలకి లేవు. వాళ్లకి కనీసం చెప్పినా అర్ధం కావు. అమెరికాలో ఆ పాసిబిలిటీ ఉందేమో, ఓ 10ఎకరాలు కొనుక్కుని ఓ చేలో ఇల్లు కట్టేస్కోవచ్చు. నాఉద్దేశం ఆ జాగా ఇక్కడ ఉంది అని. మనకి భూమి తగ్గిపోతోంది. రియల్ భూతం అంతా మింగేస్తోంది. పల్లెల్లో పాడి తగ్గిపోతున్నదని కూడా విన్నా. ఇవ్వాళ్టి రోజున ఎద్దులు కనుమరుగౌతున్నాయి. వ్యవసాయం మొత్తం ట్రాక్టర్లతోనే జరిగిపోతోంది.

January 19th, Monday, Martin Luther King Jr. Day

సూరిగాడికి నేన్జెప్పే కతలు - 1

ఈ మద్దెన, మా ఆవిడ సూరిగాడిని నిద్రబుచ్చే బాధ్యతని మళ్లీ స్వీకరించింది. ఆ బాధ్యతని నేను నిర్వహించేప్పట్లో మావాడు ఓ వారం ఓ కధ చెప్పమని అడిగితే ఇంకోవారం ఇంకోటి.
అట్టాంటి వాటిల్లో ఆదికి బాగా నచ్చిన కధ ఇది.
దీనిపేరు "ఓ సొరచేప కధ"
అనగానా ఓ పేద్ద సముద్రం ఒడ్డున ఓ చిన్న ఊరుండేది. ఆ ఊరికి దెగ్గర్లో, ఆ సముద్రంలో ఓ పెద్ద సొరచేప, Its a Big Black Shark with shiny white teeth. అది డేంజెరస్ షార్క్. ఓ రోజు అప్పారావు సుబ్బారావు ఓ చిన్న పడవమీద సముద్రంలో వెళ్తుంటే షార్క్ చూసింది. ఝుం.... ఝుం.... ఝుం.... అని మర పడవ వెళ్తూంటే, ఝున్.... ఝున్.... ఝున్.... అని ఆ షార్క్ పడవ వైపు వస్తోంది. ఝుం...ఝుం...ఝుం... పడవ ఝున్...ఝున్...ఝున్...షార్కు. ఝుం..ఝుం..ఝుం..పడవ, ఝున్..ఝున్..ఝున్..షార్కు. ఝున్.ఝున్.ఝున్.పడవ, ఝున్.ఝున్.ఝున్.షార్కు. ఝుంఝుంఝుం పడవ, షార్కు పడవని ఠకా మని కొట్టేసింది. పపం అప్పారావు సుబ్బారావి నీళ్లల్లో చెల్లాచెదురుగా పడిపొయ్యారు. దీన్ని ఒడ్దునుండి ఓ పోలీసు చూసాడు. ఫేద్ద పోలీసు, చలా స్ట్రాంగ్ గా ఉంటాడు ఆ పోలీసు. వెంటానే ఊళ్లో వాళ్లందరకీ చెప్పాడు వెళ్లి. షార్కు ఉంది నీళ్లల్లో అటు వెళ్లకండి అని. అది ఎండా కాలం, అందరూ నీళ్లల్లో ఆడుకోటానికి ఇష్టంగా ఉంటే పోలీసు ఇలా చెప్పేసరికి ఎవ్వరు ఆయన్ని నమ్మలా. పైగా అందరూ అతన్ని అరిచారు. ఏమీ పనిలేదా నీకు, మేమూ హాయిగా నీళ్లల్లో ఆడుకుంటుంటె షార్కు అది ఇదీ అని మమ్మల్ని భయపెడతావు అని. అప్పుడు పాపం పోలీసు, ఐతే ఐంది, వీళ్లెవ్వరూ నమ్మక పోయిన నేను వీళ్లందర్నీ రక్షించి తీరతాను అని, ఒడ్డేమ్మటి ఓ పెద్ద వాచ్టవర్ కట్టుకుని, ఓ పెద్ద గంట పెట్టుకుని, స్పాట్ స్కోప్ తీస్కుని గన్ రెడీగా పెట్టుకుని షార్క్ వస్తుందే అని చూస్తున్నాడు. ఇంతలో ఓ నల్లని ఆకారం ఒడ్డువైపుకి వస్తోంది. పోలీస్ వెంటనే గంటకొట్టి అదిగో షార్క్ వస్తోంది, వచ్చేస్తోంది అని అరిచుకుంటు నీళ్లదెగ్గరకి వెళ్లి అందర్నీ బయటకి రప్పించి చూడబోతే అది షార్క్ కాదు. ఎదో పెద్ద చేప. అందరు జనాలు పాపం పోలీసిని అరిచారు. ఛీ ఛీ అన్నారు. పోలీసు సిగ్గుతో ఇంతికి వేళుండే సరికి మిస్సెస్స్ పోలీసు పరిగెత్తుతూ అతనికి ఎదురొచ్చింది. ఏంటి అని అడిగాడు పోలీసు, మన పిల్లలు, వాళ్ల స్నేహితులతో సముద్రంలోకి వెళ్లారు, నువ్వేమో షార్కు అది ఇదీ అంటున్నావు. ఇప్పుడేలా అని ఏడవటం మొదలెట్టింది. పోలీసు వెంటనే ఓ పెద్ద బోటేస్కుని సముద్రంలోకి వెళ్లాడు. ఇంతలో ఆ పిల్లలు అందరూ అక్కడి ఓ చిన్న ఐలాండ్ వైపు వెళ్తుంటే షార్క్ చూసింది. ఝుం.... ఝుం.... ఝుం.... అని మర పడవలు వెళ్తూంటే, ఝున్.... ఝున్.... ఝున్.... అని ఆ షార్క్ వాళ్ల వైపు వస్తోంది. ఝుం...ఝుం...ఝుం... పడవలు ఝున్...ఝున్...ఝున్...షార్కు. ఝుం..ఝుం..ఝుం..పడవలు, ఝున్..ఝున్..ఝున్..షార్కు. ఝున్.ఝున్.ఝున్.పడవలు, ఝున్.ఝున్.ఝున్.షార్కు. ఝుంఝుంఝుం పడవలు, షార్కు పడవని ఠకా మని కొట్టేసింది ఆ పడవల్ని. పిల్లలందరూ నీళ్లల్లో పడిపొయ్యారు. అంతలో ఒక పిల్లాడు ఆ ఐలాండ్ కి చేరుకుని ఆ పోలీస్కి రేడియోలో "పోలీస్ అంకుల్!! పోలీస్ అంకుల్, మీపిల్లలు, మేమూ అందరం ఇక్కడ ఐలాండ్ దెగ్గర ఉన్నాం, మమ్మల్ని షార్కు తంతున్నదీ, రండి, హెల్ప్ హెల్ప్" అని చెప్పేసరికి పోలీస్ వెంటనే వచ్చి ఆ షార్క్ తో, హేయ్, ఎవ్వడ్రా నువ్వు, నిన్ను ఇట్టా పెట్టి గుద్దుతా అనేసరికి పాపం ఆ షార్కు భయపడి పోలీస్ బాబాయ్ నన్నేమీ చేయొద్దు మాది ఈ ఊరుకాదు, నెను మారు వెళ్లిపోతా, మా ఊళ్లో చేపలమ్మునుని బతుకుతా, నన్ను వదిలేయ్, ప్లీజ్ అంది. పోలీస్ సరే వెళ్లిపో, ఇక మా ఊళ్లో మళ్లీ ఎప్పుడైనా కనబడితే తంతా అన్నాడు. అది వెళ్లిపోయింది. అందరూ వాళ్ల వాళ్ల ఇళ్లకి చేరుకున్నారు.

అదీ కధ.
ఎక్కడో విన్నట్టు ఉందా?
దీన్నే జాస్ - JAWS సినిమాలా తీసారు!!! :):):)

ఇంకోసారి ఇంకో కత చెప్తా. అప్పటిదాకా "నిద్దుర పోరా సూరిగా"

ఎమ్బీయస్ ప్రసాద్ గారి పోస్టులు

నేను గ్రేటాంధ్రాలో ఎమ్బీయస్ ప్రసాద్ గారి పోస్టులు ఒక్కటికూడా విడిచిపెట్టకుండా చదువుతుంటా. నాకు ఆయన్న రచనా శైలి, రచనలోని లోతు, ఆయన ఛణుకులు బాగా నచ్చుతాయి. ఇవ్వాల్టి గ్రేటాంధ్రాలో ఆయనవి మూడు పోస్టులు : ఒకటి - సత్యం గొడవ వల్ల యై.యస్ కు లాభమా నష్టమా? , రెండు - జంధ్యాల పేరు మీద హాస్యం, మూడు - సత్యంను కేంద్రం ఆదుకోవాలా? వద్దా? మీరు చదివి ఆనందించండి.

 

 

జంధ్యాల

నవ్వడం భోగం
నవ్వించడం యోగం
నవ్వకపోవడం రోగం

జనవరి 14 - జంధ్యాల పుట్టినరోజు.

నాకు నచ్చిన జంధ్యాల గారి సినిమాలు -
ముద్ద మందారం, నాలుగు స్తంభాలాట,రెండుజెళ్ళ సీత, మూడు ముళ్ళు, శ్రీవారికి ప్రేమలేఖ, ఆనంద భైరవి,రావు - గోపాలరావు
పుత్తడి బొమ్మ, బాబాయ్ అబ్బాయ్, శ్రీవారి శోభనం నరేష్, మొగుడు పెళ్ళాలు, రెండు రెళ్ళు ఆరు, చంటబ్బాయి,పడమటి సంధ్యారాగం, అహ నా పెళ్ళంట, చిన్ని కృష్ణుడు,వివాహ భోజనంబు, చూపులు కలసిన శుభవేళ, హై హై నాయకా, జయమ్ము నిశ్చయమ్మురా, బావా బావా పన్నీరు, ష్ గప్‌చుప్

ఆయన మాటాల రచయితగా నాకు నచ్చిన సినిమాలు -
సిరిమువ్వ, శంకరాభరణం, శుభోదయం, సప్తపది, సీతాకోకచిలుక, సాగర సంగమం, విజేత, స్వయంకృషి, అంతిమ తీర్పు, స్వాతి కిరణం, - ఈ సినిమాల్లోని డయలాగులు ఎంత లోతుగా షార్ప్గా ఉంటయో.

ఈ సినిమాలాన్నీ గిర్రున తిరుగుతున్నాయి నా మనసులో.

ఈరోజు ఓ సప్తపదో లేక ఓ శుభోదయమో డీవీడీ వేస్కుని ఆయనకి జేజేలు పలకాలి.
పుత్తడి బొమ్మ DVD ఎక్కడైన దొరికితే చెప్పండి కొనుక్కుంటా.
ఆయన సినిమాల్లోంచి , ఆయన మాటలు రాసిన సినిమాల్లోంచి నాకు నచ్చిన డైలాగుల్ని ఓ టపా సిరీస్లా రాద్దాం అనుకుంటున్నా తొందర్లో.

లీవైస్ జీన్స్

లీవైస్ జీన్స్ ని ఇలా కూడా వేస్కోవచ్చు. ఐతే ఇది, ఆవు పిల్లాడి స్టైల్.

నోట్: ఆవు పిల్లాడు = కౌబాయ్

ఇంటింటా సంక్రాంతి

అమెరికాలో జనవరి 13న భోగి, 14న సంక్రాంతి, 15న కనుమ.



భోగి మంటలు,రంగవల్లులు,రధం ముగ్గులు,గొబ్బిళ్ల పాటలు, మంగళ స్నానాలు,మామిడాకు తోరణాలు,గంగిరెద్దు మేళాలు,
హరిదాసు కీర్తనలు,నిండు ధాన్యం తో గాదెలు, నోరేరె గారెలు, డబ్బాల్నిండా నేతి అరిసెలు, కోడి పందాలు పోయిన రాజ్యాలు
-ఈసంక్రాంతి మీ ఇంట నవ్వుల సంక్రాంతి కావాలని ఆశిస్తూ

మీ అందరకీ మా సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు. మీ ఇంట సంక్రాంతిలక్ష్మి "ధన లక్ష్మి" గా అవతరించాలని కోరుకుంటూ,


భాస్కర్, హరి, సూర్య, అనఘ

వైనాట

మీకు వైనాట అంటే తెల్సా?

ఈ మధ్య మా సూరిగాడు వైనాట ఆడదాం అని గోల. ఏందిరా అంటే, సోఫా దెగ్గర మనం నుంచోనుంటే, వాడు సోఫా మీదకి ఎక్కి, చెయ్యిని వైన్ లా పట్టుకుని దూకుతాడు. నాకు ముందు వైన్ అంటే అర్ధంకాలా. మరి మనం తెలుగు మీడియం కదా. అంత క్నాలడ్జీ లేదు. ఇంతకీ వైన్ అంటే "ఊడ" అని అర్ధంట. ఠకా మని తెర్చుకున్నాయి నాకు కళ్లు. సరే అని అలా సోఫా దెగ్గర నుంచుంటే వీడు, ఆహా ఓహో అని కేరింతలు కొడుతూ చెయ్యిపట్టుకుని దూకుతూ ఊగిపోయ్యాడు.

కోతికొమ్మచ్చి ఆట గుర్తొచ్చింది నాకు. ఏమిజేస్తాం, అమెరికాలో బతుకు వైనాటకమూ అని. ఐనా ఇండియాలో మటుకు చెట్లెక్కడ ఉన్నాయి ఆడటానికి, ముఖ్యంగా మఱ్ఱిచెట్లు ఆ చెట్టు ఊడలు. మనోళ్లు కరెంటు తీగలకి చెట్లు తగులుతున్నాయ్ అని చెట్లు కొట్టేయటం ఎన్నోసార్లు చూసా.

హా!! మనల్ని మనం మర్చిపోయి భ్రమలో బతకడమే అభివృద్ధి.

ఎ బైక్

ఎ బైక్

ఇంకొన్ని బిల్బోర్డ్స్
నెరొలాక్ వెట్ పైంట్

పొగతాగకు

అడిడాస్

ఊళ్లోఉద్యోగాలు

కలకత్త సంగీత కళాశాల

బిల్బోర్డ్స్

పోస్టెరస్ ని అలా గెలికుతుంటే ఈ బిల్బోర్డ్స్ లింకు తగిలింది.ఆస్వాదించండి మీరుకూడా.
నాకు నచ్చినవి ఇవి -

సరదాగా నవ్వుకోటానికి

గచ్చు గిచ్చు బావి గట్టుమీద ఆడుకుంతున్నారు, ఇంతలో గచ్చు బావిలోపడ్డాడు. ఇక మిగిలింది ఎవరూ?
గిచ్చు. తర్వాతేంజరుగుతుందో మీకు చెప్పాల్సిన పనిలేదనుకుంటా.:)

ఓ కాకొచ్చి కాకినాడ అనే బోర్డుమీద వాలింది. ఆ కాకి కా మీద,కి మీద, డ మీద రెట్టేసింది. ఇంకదేనిమీద వేస్తుంది.
ఇట్టాంటివి మీకింకేమైనా తెలిస్తే చెప్పండేం!!

ఆకాశం - సెగెట్రి

"సెగెట్రి నేంజెప్పిన పనేంజేసావ్?"
"అయ్యిందయ్యా! ఆ పక్కోడి బ్లాగుమీద, ఆడిమీద బుఱద జల్లా!! ఇంకోడిమీద జల్లమన్నారుగా, అవకాశాం కోసం జూస్తన్నా"
"సర్లేవో ఎదవనూసెన్సు!! పొద్దస్తమానం బురదజల్లుడేనా!! మడిసన్నాక కూసింత కళాపోశనుండాల!! తిని తొంగుంటె మడిసికి గొడ్డుకీ తేడా ఏటుంటది"
అంబా!! అంబా!!!
"ఏటి సెగెట్రి!! ఏటా అరుపులు!!!"
"మన కొట్టంకాడి గొడ్లు అరుస్తున్నాయయ్యా" (మనసులో!! సచ్చినాడా మాకు నీకు పోలికేట్రా అని అనుకుంటున్నాయ్)
"సర్లేవో!! సూడూ!! సూరీడు ఎర్రగా లేడూ? ఆకాశంలో మర్డరు జరిగినట్టులేదూ? ఆ పెత్తెచ్చనారాయణుడి సేవ జేస్కోనీ కూసింత సేపు"
"లేదయ్యా!! నాకు మామూలుగానే కనిపిత్తన్నాడూ"
"సెగెట్రీ, సినెమా కతల్జెప్పకు బురదజల్లించెయ్గల్ను!! సరిగ్గ జూసి చెప్పు"
"అవునయ్యా!! మీరు కిళ్ళీ తిని ఆకాశంమ్మీదకి ఉమ్మేశారు, అది మీ (నీ) మొహం మీద పడి పెపంచం ఎర్రగ కనిపిస్తుందయ్యా"
"హా$%!$%@$%^%"

నా పాడ్కాస్ట్ లో ఇప్పుడు ఇది లభ్యం. ఇక్కడ నొక్కండి వినాలనుకుంటే.

నాన్న జ్ఞాపకాలు - రావిశాస్త్రి - 1

మా నాన్న గారు రిటైరు అయ్యాక సాహిత్యాభిలాషని పెంచుకున్నారు. ఆయన దగ్గర పెద్ద లైబ్రరియే ఉంది. ఆయన చదివిన పుస్తకాలలో మంచి పేరాలని, మంచి చురకల్ని నోటు చేస్కోవటం ఆయనకి అలవాటు. ఈమధ్యకాలంలో నేను ఆ లైబ్రరి లోంచి కొన్ని
పుస్తకాల్ని చదవటం మొదలుపెట్టాను. ముందుగా రాచకొండ విస్వనాధ శాస్తి (రావిశాస్త్రి) గారి "మూడు నవలలు, మూడు కధల బంగారం, సొమ్మలు పోనాయండి, ఇల్లు" చదవటం తో మొదలుపెట్టాను.
మా నాన్నగారు సేకరించుకున్న కొన్ని చురకల్ని ఇక్కడ పెడుతున్నాను.

మబ్బేసినప్పుడు ఆకాశం మెరుస్తది. కాని, ఏ రొండు మెరుపులూ ఒక్కలా ఉండవు. యీరులూ సోరులూ కూడా అంతే. ఒకుళ్ళా ఉంకోడు ఉండడు. మాత్మాగాంది యీరుడే, (కొందరికి.) అల్లూరి సీఅతావరాజూయీరుడే, (ఇంకొందరికి.) అడో రకం యీరుడు. ఈడోరకం యీరుడు. సోరుల్లో కూడా అంతే. సోరుల్లో యెవడి మోడసు ఆడిది. మోడసు అంటే నేరంజేసే పద్దతన్నమాట. గవర్రాజుగాడు పగిలీ బస్సుల్లోనే పరుసులు కొట్టేస్తాడు. అది ఆడి మోడసు. రాందాసుగాడు ఎయ్యింటికైనా రాత్రుళ్ళే సూరికి బొక్కెట్టి కిందకి దిగి సోరీ సేస్తడు. సూరమ్మ సిన్మాఆల్లకాడ స్నాచిగే చేస్ది. ఆండాలమ్మ లండనెల్లినా ముండలకంపెనీయే ఎడద్ది,
పోలీసోణ్నే ఉంచుకుంటది. ఉప్మాకరావుగాడు ఉజ్జోగాలు ఇప్పిస్తాననే డబ్బులు దండుతాడు. పానకాల్రావుగాడు పోర్జరీ సెక్కులే పాసింగు సేయిస్తాడు. ఒకుడుకి ఇత్తడి బిందెలంటేనే మోజు. ఇంకోడికి స్టీలు కారేజీలంటేనే మోజు. మరోడు సిలుక్కోకలంటేనే సెవి
కోసుకుంటాడు. కొంతమంది కత్తి సూపిచ్చి నీ పెన్ను పరుసూ రిస్టోసీ లాక్కుంటారుగానీ నీ వొంటి మీద సేయి ఎయ్యరు.

********
నరులారా, జనులారా, ఇంటరగిసన్ కి పోలిసోడి సేతికి మీరు సిక్కిపోయ్యిన్నాడు మీకు పెసినెంటపిండియ లేడు, పెతానమంతిర్లేడు,
ఎమ్మెల్లేనెంబర్లేడు, జిల్లకలకటేర్లేడు, ఇరుగోళ్ళేడు పొరుగోళ్ళేడు, సుట్టం లేడు స్నేయితుడులేడు, ఒవుడూ మీ సాయానికి లేడు. దేవుడుకూడా లేడు. ఆడు గుళ్ళో ఉండొచ్చు, మసీదులంట ఉండోచ్చు, పాదరీ గుళ్ళంట ఉండొచ్చు. ఎన్నెన్నో సోట్ల దేవుళ్ళాడొచ్చు. అంతేగాని జెనాన్ని పోలీసోడు సితగ్గొట్టి సిత్తరయింసలెట్టి సావబాది సెవులుమూసిన్నాడు దేవుళ్ళేడు. ఉన్నా, పొలిమేరకి ఆడురాడు, ఆ దరిదాపులకి ఆడుజేరడు!

********
జెయిల్ల సత్తరకాయగాడని ఒకడు ఉండీవోడు. ఆడు నా కంటె రొండు మూడేళ్ళు పెద్ద. నేను సిన్మాల యీరోలాగ్గ ఉండె, ఆడు యీరో స్నెయింతుళ్లాగ్గ ఉండీవోడు, ఆడు, బంగారొరే,బంగారం జోలికి ఒప్పుడూ పోవొద్దొరే అనీవోడు. అలాగ్గె రేడోలు, సైకిళ్ళు, టేప్ రికాటర్లు, రిస్టోసీలు, అలాగ్గె అల్లంటి ఒస్తూలు, అన్నింటికి గురుతులు - మార్కులు ఉంటయ్యన్నాడు. ఆట్ని ఆటి ఓనర్లొచ్చి కోర్టుల పోలుస్తరన్నాడు. అంచేత మనం క్యాస్ కొట్టీడం అన్నింటికీ బెస్టు అన్నాడు. అంటే, మనజెనానికి జోబీలు కొడ్డం సాల మంచిదన్నాడు. "జోబీల ఎట్టుకున్న లోట్లకి ఏ ఒక్కడూకూడ లెంబర్లు లోట్ జేసుకోడు, ఎరికా!" అన్నాడు సత్తరకాయగోడు.
*******

గేంజేస్తున్నవ్?

ఏం సిన్నోడా, గేంజేస్తున్నవ్?
అన్నా!! మంచిగున్నవానే?? ఏంలే అన్నా? వంకర దీస్తున్న!!
గేందీ? వంకర? గెట్ల దీస్తున్నవ్?
చెయ్యి బెట్తి సాపు జేసిన
మరి?
వంకరబోలే
ఇంకేమ్జేసినవ్
కట్టెలమీన కాల్చి సుత్తిపెట్టి కొట్టిన,
వరెవా!! మరి పోయిందానే
పోలే, కత్తిబెట్టి కాల్చినా,
మంచిగజేసినవ్, పోయిందా?
పోలే, ఊచబెట్టి కట్టేసినా,
ఊచబెట్టి కట్టేస్తే పోయుంటది!!
లే అన్నా!! పోలే, తాడుకట్టి ఏళ్లాడేసినా,
గిప్పుడు సాపైఉండాల్నే?
లే!! పోలే, ఛీ దీన్తల్లి, ఏంజెయ్యాల్నో సంఝైతల్లే
దేని వంకర దీశ్తున్నవ్ బిడ్డా?
కుక్క తోక
......

నా.స్టా.నా.సె

ఇదేందిది అనుకుంటున్నారా?
నా.స్టా.నా.సె = నో స్టాప్ నో సెన్స్ - అమెరికన్ స్టైల్లో. నాన్ స్టాప్ నాన్ సెన్స్ బ్రిట్ స్టైల్లో.

నాకు బాగా గుర్తు. చిన్నప్పుడు, మా ప్రధానోపాధ్యాయుడు మాకో కధ చెప్పారు. అది - మర్యాదరామన్న కధ (అనుకుంటా). ఓ సారి ఓ బడాయి బంటి మర్యాదరామన్న ఉండే రాజ్యానికి వచ్చి, అక్కడి జనాలకి ఓ సవాలు విసురుతాడు. అదేంటంటే "మీలో ఎవ్వరైనా నాకు విసుగు వచ్చేలా కధ చెప్పలేరు" అని. చెప్పగలిగితే ఏదో బహుమానం, చెప్పలేకపోతే ఓ సమచ్చరం దాసీలా పనిచెయ్యటం. చాలా మంది ప్రయత్నించి అతన్ని విసిగెత్తించలేక దాసీలైపోతే, ఇక మన రామన్న ముందుకొచ్చి అతనికో కధ చెప్పటం ప్రారంభిస్తాడు.
ఇదీ ఆ కధ
ఓ ఊళ్లో ఓ పెద్ద వ్యాపారికి ఓ పెద్ద గిడ్డంగి ఉండేది. అతను దాంట్లో అతని వ్యాపారనిమిత్తం ధాన్యపు బస్తాలని నిల్వజేస్కునేవాడు. ఆ గిడ్డంగి ఆవరణలో చాలా చెట్లు ఉండేవి. ఒకానొక చెట్టుపైన జిమ్మిరి అని ఓ పిచ్చుక ఉండేది. ఒకానొక రోజున అస్సలు ఈ పెద్ద గిడ్డంగి ఏంటి? దాంట్లో ఏమి ఉంది అనే కుతూహలంతో జిమ్మిరి గిడ్డంగి గవాక్షంలోంచి లోపలికి వెళ్లింది. అక్కడి బస్తాలనిజూసి, అయ్యబాబోయ్ ఎన్ని బస్తాలు ఇక్కడ అనుకుని అందుబాటులో ఉన్న బస్తా దెగ్గరకి వెళ్లి ముక్కుతో పొడిచి చూస్తే అవి బియ్యం. ఆనందంతో ఎగిరి గంతేసింది జిమ్మిరి. ఇక ఒక్కో బియ్యం గింజ నోట పెట్టుకుని బయటకి వచ్చి తినటం. మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం. మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం. మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం. మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం. మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం. మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం. మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం.మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం. మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం. మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం....

మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం.
...
..
.
మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం.

ఇంతలో ఆ బడాయి బంటికి విసుగురావటం మొదలయ్యింది. ఏంది రామన్నా ఇలా ఎంతసేపు?
చెప్తున్నా, వస్తున్నా వినండి అని మళ్లీ ఎత్తుకున్నాడు రామన్న
మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం.
మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం.
మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం.
మళ్లీ లోపలకి వెళ్లటం, ఓ గింజ నోట పెట్టుకుని రావటం, తినటం.
....
...
..
.

బడాయి బంటి విసుగుచెంది చేతులెత్తేసి అయ్యా నన్ను క్షమించండి అని మొరపెట్టుకుంటే, బందీలుగా పట్టుకున్న మా వాళ్లని వదిలెయ్యమని చెప్తాడు రామన్న, బడాయి బంటి అందరికీ చెఱ విముక్తి చేసి అక్కడనుండి నిష్క్రమిస్తాడు.
అదీకధ.


ఇట్టాంటి కధల్లో మేము చిన్నప్పుడు చెప్పుకున్న కధలు కొన్ని గుర్తొచ్చినయి. వాటిల్లో ఇదోటి:
ఓ అవ్వ బావి గట్టుమీద కూర్చుని చినిగిపోయిన తన సంచిని ఓ సూదితో కుడుతున్నది. ఇంతలో చెయ్యిజారి సూది బావిలో పడింది. ఎలా వస్తుంది సూది బయటకి?
"ఏందీ"
"ఏందీ అంటె వస్తుందా"
"కాదు"
"కాదు అంటె వస్తుందా"
"లేదు"
"లేదూ అంటే వస్తుందా"
".."
".. అంటే వస్తుందా"
"తీస్తే వస్తుంది"
"తీస్తే వస్తుందీ అంటే వస్తుందా"
.
..
...
....

చిక్కుడుకాయ

నేను ఇంతకముందు చిక్కుడుకాయ కూర మీద ఓ పోష్టు రాసా. దానికీ దీనికీ ఏమాత్రం సంబంధం లేదు.

సరే ఇప్పుడు దీనిగురించి దేనికి రాయాల్సొచ్చింది? ఈ రోజు మా ఇంట్లో చికుడుకాయకూర. మొన్న దేశీ కొట్టుకి వెళ్లినప్పుడు, ఆడు కొంచెం మంచి చిక్కుళ్లు తెచ్చాడు. కూర మామూలుగా హడావిడి పడుకుంటూ, దొరికిన కొద్ది సమయంలో మా ఆవిడ పాపం చేసింది. సూరిగాడు, తినరా అంటే, తొక్కరాకూడాదు, ఇత్తురాకూడాదు ఇలా పేచీలు పెట్టాడు. తను పిల్లని నాకిచ్చి, తాను భోజనం చేసి, పిల్లని మళ్లీ తను తీస్కుంటే, నా వంతు వచ్చింది ఇక భోజనానికి. దేనికో చాలా రోజుల తర్వాత కాస్త రుచిగా తగిలింది చిక్కుడు.


ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేంటంటే - చిక్కుడుకాయల్తో పల్లెల్లో బడుగు బతుకులు ఎంతలా ముడిపడి ఉంటాయి అని. మేము పిడుగురాళ్లలో పదమూడూ సమచ్చరాలు ఉన్నాం. మా ఇల్లు చాలా పెద్దది. పది సెంట్లలో ఉండేది. ముందు చాలా స్థలం. దాంట్లో మంచి నల్లరేగడిని ట్రాక్టర్లతో తోలించాడు మానాన్న. గన్నేరు, తినే ఉసిరి, దానిమ్మ, కొబ్బరి, చామంతి, జాజి, బూడిద గుమ్మడి, నిమ్మ, అమృతపాణి అరటి, బంతి, పొట్ల, దోండ, కాకర, బీర, బోండుమల్లి (అంటే పెద్ద మల్లెలు) లతో పాటు చిక్కుడు పాదు కూడా ఉండేది మా ఇంట్లో. ఆ నల్లరేగడి మహత్యమో మా అమ్మ చేతి మహత్యమో, చిక్కుడు గంపలు గంపలు కాసేది. అలాంటి ఇలాంటి చిక్కుడు కాదు. నల్లని ఇత్తనం. పెద్ద గోలీ అంత ఉండేది ఒక్కో ఇత్తనం, జానెడు పొడుగు ఉండేది ఆ చిక్కుడు. గంపలకేసి, పిడుగురాళ్ల కూరగాయల మార్కెట్టుకి పంపించే వాళ్లం, పిల్లి సత్యానందం అని మార్కెట్టు కాంట్రాక్టరు, ఎట్టా కాస్తాయి అమ్మగారు ఇన్నిన్ని అనేవాడు. చిక్కుడులో చాలా బలం ఉంటుంది. చిక్కుడు సీజన్లో మాకు అత్యంత ఇష్టమైన కూర అదే. రోజు మార్చి రోజు తిన్నా విసుగొచ్చేది కాదు. మేము కూరగాయలు కొనుక్కుని ఎరగం.
తర్వాత మోర్జంపాడుకి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. పిడుగురాళ్ల కొంచెం పెద్ద టౌనైతే, మోర్జంపాడు కొంచెం పెద్ద పల్లెటూరు. అక్కడా ఇంట్లోని ఓ రెండడుగుల జాగాలో మా అమ్మ, చిక్కుడు గట్రా వేసింది. అక్కడ కూడా విరగ్గాసేది ఆ చెట్టు. అప్పటికి మా అన్నయ్య పెద్ద చదువులకి రావటం, మా నాన్న టీచరుగా పెద్ద జీతగాడు కాకపోవటంతో, మా ఇంట్లో ఎక్కువగా రెండు మూడు కూరల్తోనే వెళ్లబుచ్చేది మా అమ్మ. రోజు మార్చి రోజు చిక్కుడు. అదికూడా ఇంతలా దిట్టంగా ఉండె చిక్కుడు. నేను చిక్కుడుకాయ కూరతినే విధానం భలేగా ఉండేది. పైన తొక్కని కూరన్నంలో తినేసి ఇత్తనాలని పక్కైపెట్టి, పెరుగులో తినే వాడిని. పాపం మానాన్న తన కూరలోని ఇత్తనాలు నాకు ఇచ్చేవాడు. గడ్డపెరుగు, వేడి అన్నం, పైన చిక్కుడు ఇత్తనాలు. అంతకన్నా ఏమికావాలి ఎవ్వనికైనా?

రసిక

నా కలెక్షను లోంచి కొంత రసాన్ని ఇక్కడా ఉంచుతున్నా. నా ఈ రసాంమృతాన్నీ మీరూ ఆస్వాదించండి. మీకు నా కలెక్షను నచ్చితే ఓ కామెంటు వదలండి. నచ్చకపోతే దేనికి నచ్చలేదో చెప్పండి.

నలభీమ

నా నలభీమ బ్లాగు ఇక పాడ్కాస్ట్ రూపం సంతరించుకోబోతున్నది. దానికోసం mp3 పబ్లిషింగుకి వీలైన పోస్టెరస్ లో ఒక బ్లాగుని నిర్మించా, ఇక్కడ నొక్కండి. మామూలు సంగతులకోసం నిర్మించిన పాడ్కాస్ట్లని ఇక్కడ పెట్టాను.

తొందర్లో అసలు పాడ్కాస్ట్ అంటే ఏంటి? దేనికి? ఎలా? ఎందుకు? అనే విషయాలపై ఓ పోస్టు మీముందుకి తీస్కొస్తా.

నా ప్రకటన

మీ అందరికీ ఆంగ్ల నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు. కొత్త సంవత్సరం మీలో ఆనందోత్సాహాల్ని రేకెత్తించాలని కోరుకుంటూ -
భాస్కర్, హరి, సూర్య మరియూ అనఘ

Bhaskar's Posterous

bhaskar's posterous Unknown Genre: Kids & Family

iTunes for Mac and Windows

Copyright © 2008 Apple Inc. All rights reserved

కత్తెర #2

"ఇలా ఎందుకు చేసావ్? ఇప్పుడు చూడూ, గుండు మీద చెట్లు మొలిచి పూలు పూస్తాయి!! ఇలా చెయ్యకూడాదు. చిన్నపిల్లలకి హెయిర్ కట్ చెయ్యాలి, గుండు చెయ్యకూడదు." - సూర్య

కత్తెర

శుక్రవారం మద్యానం మా ఆవిడ ఫోను

"ఏంటి"
"మీవాడు ఘనకార్యం"
"ఏమిజేసాడూ?"
"పిల్లని పడుకోబెట్టి వచ్చేలోపు"
"ఏమిజేసాడూ????"
"కుర్చీలాక్కుని, దానిమీదకెక్కి, గూటితలుపుతీసి, గూట్లోంచి కత్తెర తీసి, పెంగ్విన్ కి బొచ్చు పెరిగిందిటా!!! దానికి కత్తిరించి, తన జుట్టునీ కత్తిరించుకున్నాడు"
"హా!!!!"
"అవును బాబు, వాడికీ పెరిగిందట. మళ్లీ వాడికి క్షురకర్మ జేసి తలంటిపోసి ఇప్పటికి కూర్చుందాం అని వస్తే ఆ పిల్ల లేచింది. అదీ కధ నాయనా"
"హా$%$%@^@%$^"


కొసమెఱుపు:
"ఎందుకు తీసావు కత్తెర?"
"అస్సలునువ్వు నాకు అందేలా ఎందుకు పెట్టావు? కత్తెర్లు అలాంటివి దాచిపెట్టుకోవాలి కదా?"

భాస్కర్ యొక్క పాడ్కాస్ట్

నా పాడ్కాష్టు ఫీడ్ ని ఐట్యూన్ వాడు అంగీకరించాడు.

నా పాడ్కాస్ట్ ఫీడ్కోసం ఇక్కడ సబ్స్క్రైబు చేస్కోండి. ఇది పూర్తిగా ఉచితం.
మీకూ ఐఫోను ఉంటే, దాంట్లో ఐట్యూన్స్ -> పాడ్కాస్ట్ -> ఆడియో పాడ్కాస్ట్ -> కిడ్స్ మరియూ ఫ్యామిలి -> భాస్కర్'స్ పోస్టేరస్ (iTunes -> PodCast -> Audio PodCast -> Kids & Family -> Bhaskar's Posterous) కోసం వెతకండి. మీకేమైనా సందేహాలు ఉంటే నాకు తెలియజేయండి. నా పాడ్కాస్ట్ వినటానికి ఐఫోనే అవసరంలేదు. ఐట్యూన్స్ ఉంటే చాలు. పైన ఇచ్చిన లింకుని మీటితే మీ కంప్యూటరులో ఐట్యూన్స్ ఉంటే అదే ఐట్యూన్స్లో తెరుచుకుంటుంది, ఒకవేళ ఐట్యూన్స్ లేకపోతే మీకు చెప్తుంది "మీ కంప్యూటర్లో ఐట్యూన్స్ లేదు, ఇన్స్టాల్ చేస్కోండి" అని.




Happy Podcasting.