వెన్నెలకంటి

 రాసలీలవేళ రాయబారమేల
మాటే మౌనమై మాయజేయనేలా
రాసలీలవేళ రాయబారమేల
కౌగిలింత వేడిలో కరిగే వన్నె వెన్నలా
తెల్లబోయి వేసవి చల్లె పగటి వెన్నెల
మోజులన్నీ పాడగా జాజిపూల జావళి
కందెనేమో కౌగిట అందమైన జాబిలి
తేనెవానలోన చిలికే తీయనైన స్నేహము
మేని వీణలోన పలికే సోయగాల రాగము
నిదురరాని కుదురులేని ఎదలలోని సొదలుమాని
రాసలీలవేళ రాయబారమేల
మాటే మౌనమై మాయజేయనేలా
రాసలీలవేళ రాయబారమేల
మాయజేసి దాయకు సోయగాల మల్లెలు
మోయలేని తీయని హాయి పూల జల్లులు
చేరదీసి పెంచకు భారమైన యవ్వనం
దోరసిగ్గు తుంచకు ఊరుకోదు ఈ క్షణం
చేపకళ్ళ సాగరాల అలల ఊయలూగనా
చూపు ముళ్ళు ఓపలేను కలల తలుపు తీయనా
చెలువ సోకు కలువ రేకు చలువ సోకి నిలువ నీదు
రాసలీలవేళ రాయబారమేల
మాటే మౌనమై మాయజేయనేలా
రాసలీలవేళ రాయబారమేల
రాసలీలవేళ రాయబారమేల
-వెన్నెలకంటి

మాటరాని మౌనమిది 

మౌనవీణ గానమిది

మాటరాని మౌనమిది 

మౌనవీణ గానమిది

గానమిది నా ధ్యానమిది 

ధ్యానములొ నా ప్రాణమిది 

ప్రాణమైన మూగగుండె రాగమిది

మాటరాని మౌనమిది 

మౌనవీణ గానమిది

మాటరాని మౌనమిది 

మౌనవీణ గానమిది

ముత్యాలపాటల్లొ కోయిలమ్మా 

ముద్దారపోసేది ఎప్పుడమ్మా

ఆ పాలనవ్వుల్లొ వెన్నెలమ్మా

దీపాలు పెట్టేది ఎన్నడమ్మా

ఈ మౌనరాగాల ప్రేమావేశం 

ఏనాడో ఒకరి సొంతం

ఆకాశదీపాలు జాబిలి కోసం 

నీకేల ఇంత పంతం

నింగి నేల కూడేవేళ 

నీకు నాకు దూరాలేలా 

అందరాని కొమ్మ ఇది 

కొమ్మచాటు అందమిది 

మాటరాని మౌనమిది 

మౌనవీణ గానమిది

చైత్రాన కూసేను కోయిలమ్మా 

గ్రీష్మానికాపాట ఎందుకమ్మా

రేయంత నవ్వేను వెన్నేలమ్మా 

నీరెండకానవ్వు దేనికమ్మా

రాగాల తీగల్లో వీణానాదం 

కోరింది ప్రణయ వేదం

వేశారు గుండెల్లొ రేగే గాయం 

పాడింది మధురగేయం

ఆకాశానా తారాతీరం 

అంతేలేనీ ఎంతో దూరం

మాటరాని మౌనమిది 

మౌనవీణ గానమిది

అందరాని కొమ్మ ఇది 

కొమ్మచాటు అందమిది..

కూడనిదీ జతకూడనిదీ 

చూడనిదీ మదిపాడనిదీ 

చెప్పరాని చిక్కుముడి వీడనిదీ

మాటరాని మౌనమిది 

మౌనవీణ గానమిది

అందరాని కొమ్మ ఇది

కొమ్మచాటు అందమిది

-వెన్నెలకంటి

అందిస్తున్నా వగరే చిరుచిగురే తొడిగే

చిందిస్తున్న సిరులే మగసిరులే అడిగే

రమ్మంటున్నా ఎదలో తుమ్మెదలే పలికే

ఝుమ్మంటున్న కలలో వెన్నెలలే చిలికే

గలగలమని తరగల తరగని కల కదిలిన కథలివిలే

కలకలమని కులుకుల అలసులుగని చిలికిన సుధలివిలే

చెలువనిగని కలువల చెలువులు గని నిలువని మనసిదిలే

అలుపెరుగని అలరుల అలలనుగని

తలపులు తెలిపిన వలపుల గెలుపిదిలే

తలపడకిక తప్పదులే

చలి చంపుతున్న చమక్కులో చెలి చెంతకొచ్చింది

-వెన్నెలకంటి

గొప్ప భావుకత
కవికి మరణం ఉండదు అని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం.

దొరకునా ఇటువంటి సేవా

మధ్యానం బాధ లోంచి  బయట పడటానికి ఛానెల్స్ బ్రౌజ్ చేస్తుంటే జెమినీలో శంకరాభరణం తగిలింది.

సామజ వర గమన పాట వస్తున్నది అప్పటికే! 

బహుశా నా ఒకటో లేక రెండో తరగతిలో వచ్చిందనుకుంటా శంకరాభరణం.

చూసిన ప్రతిసారీ ఓకొత్త అనుభూతి అనుభవం. 

నా దృష్టిలో గొప్పనటుడు శ్రీ అల్లు రామలింగయ్య గారు. శంకరాభరణం నిలువెత్తు ఉదాహరణ.

నా దృష్టిలో గొప్ప నటుడు శ్రీ జొన్నలగడ్డ సోమయాజులు గారు.

నా దృష్టిలో గొప్ప నటి నిర్మలమ్మ.

నా దృష్టిలో గొప్ప నటుడు చంద్రమోహన్.

నా దృష్టిలో గొప్ప నటుడు సాక్షి రంగారావు.

సరే సినిమాలోకొస్తే సామజ వర గమన పాట, ప్రాణం వేటూరి, ఊపిరి బాలు జానకి.

ప్యూర్ వేటూరి మాయాజాలం బాలు దాన్ని తారాస్తాయికి తీసుకెళ్ళటం -

"ఆమని కోయిల

ఇలా 

నా 

జీవన వేణువులూదగ

ఆమని 

కోయిల 

ఇలా 

నా జీవన వేణువులూదగ

మధురలాలసల 

మధుపలాలనల 

మధురలాలసల 

మధుపలాలనల 

పెదవిలోని మధువులాను రసముపూని జతకు చేరగా 

వేసవి రేయిలా 

ఇలా 

నా 

ఎదలో మల్లెలు చల్లగ 

మదిని కోరికలు 

మదన గీతికలు 

మదిని కోరికలు 

మదన గీతికలు 

పరువమంత విరుల పానుపు పరచి నిన్ను పలకరించగా"

పాటని అనుభవిస్తూ పాడితే ఎలా ఉంటుందో ఈ పాట ఒక మైలురాయి.

ఇంతలో సినిమా చివరకు వచ్చేసింది.

"దొరకునా ఇటువంటి సేవ"

సన్నివేశం విశ్వనాథ్ గారు ఎలా చిత్రీకరించారు నాటకీయత  ఇవన్నీ పక్కన పెడితే!

వేటూరి ఆలోచనా తీరు, జంధ్యాల మాట, బాలసుబ్రహ్మణ్యం పాట, విశ్వనాథ్ దర్శకత్వం -

ఎన్నో ఏళ్ళ తర్వాత కచేరీకి అంగీకరించిన ఓ సంగీత శాస్త్రవేత్త.

కచేరికి వేంచేసి అతని పేరు మీద వెలసిన క్షేత్రంలోకి ఆశ్చర్యపోయి వచ్చి - 

పాశ్చాత్య సంగీతపు పెనుతుపానుకి రెపరెపలాడుతున్న సత్-సాంప్రదాయ సంగీతపు జ్యోతిని ఒక కాపుకాయటానికి తనచేతులు అడ్డుపెట్టిన దాత ఎవరో వారికి శత సహస్ర వందనాలు అర్పిస్తున్నాను. సుష్కించిపోతున్న భారతీయ సంస్కృతీసాంప్రదాయాలని పునరుద్ధరించటానికి నడుంకట్టిన ఆ మహా మనీషీకి శిరస్సు వంచి పాదాభివందనం చేస్తున్నాను. ఈకళ జీవకళ, అజరామమైనది. దీనికి అంతం లేదు. నిరాదరణ పొందుతున్న ఈ కళని పోషించటానికి కోటికి ఒక్క వ్యక్తిముందుకొచ్చినా సరే - ఈ అమృతవాహిని అనంతగా ఇలా ప్రవహిస్తూనే ఉంటుంది. మనిషి నిలువెత్తు ధనంసంపాదించినా -

దొరకునా ఇటువంటి సేవ

నీ పద రాజీవముల చేరు 

నిర్వాణ సోపాన మధిరోహణము 

సేయు త్రోవ

రాగాలనంతాలు నీ వేయి రూపాలు

భవరోగ తిమిరాల పోకార్చు దీపాలు

రాగాలనంతాలు నీ వేయి రూపాలు

భవరోగ తిమిరాల పోకార్చు దీపాలు

నీ పాదాలు చేరటానికి నిచ్చెన సేవ

తిమిరాలను పోకార్చు దీపాలు - 

తిమిరం - చీకటి

పోకార్చుట - 'పొకారు or పోకారు [Tel.] v. n. To be ruined, నాశమగు. పొకార్చు, పొకారుచు, పోకారుచు or పోకార్చుpokārṭsu. To kill or ruin, to render powerless, to strike with stupor, "ఉ.. కానకకన్నమాసుతుబొకారిచియిన్నియుమిధ్యచేసితే."'

జీవితాన్ని మింగేసిన చీకట్లను నాశనం చేసే దీపం సేవ.. 

బాలసుబ్రహ్మణ్యం ఈ పాటకి నిజంగా ఊపిరి!

నా కళ్ళు చెమర్చాయి.

సినిమా ఇండస్ట్రీ అంతా హీరో చుట్టూతా పరిభ్రమిస్తూ ఉంటుంది ముఖ్యంగా తెలుగులో.

రచయితకి గుర్తింపు ఉండదు.

పాటకర్త  ఎవరో తెలియదు.

వీటి ప్రస్తావన ఎక్కడా ఉండదు.

దౌర్భాగ్యం! 

పై మాటలు ఎంత లోతుగా ఉన్నాయీ. దర్శకుడి తపనని గుర్తెరిగిన రాసిన రాత - శంకరాభరణం మాట కర్త జంధ్యాల.

చరిత్రలో చిరస్థాయిగా నిలిచిన మాటలు పాటలు నటన దర్శకత్వం.

జయ ప్రకాశ్ రెడ్డి

జయ ప్రకాశ్ రెడ్డి

మనాన్న గారు హిందూ కళాశాలలో పట్టభద్రుడైయ్యాక పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేషన్ చేద్దామని ఆంధ్రా విశ్వవిద్యాలయానికి వెళ్ళి ఒక ఏడాది చదివి మధ్యలో జై ఆంధ్రా ఉద్యమం అంటూ సమ్మెలు హర్తాళ్ళు అయ్యాక మధ్యలోనే ఆపివేసి బందరులో బిఈడి చేరినప్పుడు ఆయనకి సహాధ్యాయీ జయప్రకాశ్ రెడ్డి గారు. మా నాన్న గారికి కూడా నాటకాల పిచ్చి ఉండటం. డిగ్రీ రోజుల్లో ఒకె నాటకాన్ని అయిదు రోజులు ప్రదర్శించటం. ఆ నాటకం పేరు ఒథెల్లో అవటం. అదీ ఇంగ్లీషులో అవ్వతం. ఆయన డిగ్రీ సర్టిఫికెట్ లో "Talented Actor" అని ఉండటం - గొప్పగా చెప్పుకునే వాడు నాన్న.

జయప్రకాశ్ రెడ్డి గారు మా నాన్న గారు ఒరేయ్ ఒరేయ్ అనుకునే స్నేహితం.

ఓ రోజున నాన్న సమరసింహారెడ్డి సినిమాకి వెళ్దాం పదా అని లాక్కెళ్ళారు. బాలకృష్ణ సినిమాలు థియేటరుకి వెళ్ళి చూసినవి 4 మాత్రమే. ఏంటినాన్నా బాలయ్య సినిమకి లాక్కుపోతున్నావ్ అని ఏడుస్తూ మూలిగితే నా మిత్రుడు జయప్రకాశ్ రెడ్డి అందులో గొప్పగా నటించాడు. వాడికోసం అని చెప్పుకొచ్చాడు నాన్న.

సమరసింహారెడ్డి సినిమా చూట్టం జయప్రకాశ్ రెడ్డి గారి నటన చూసి ఆయనే నటించినంతగా పొంగిపోవటం ఇంటికొచ్చాక ఒరేయ్ అంటూ ఆయనతో మాట్లాడటం. నాన్న గొప్పగా పొంగిపోయాడు - అదిగో వాడే నా మిత్రుడు అంటూ.

టీచర్ల బృందంలో బాగా నలిగిన నాటకాలు కొన్ని. ఈ ఇద్దరు మిత్రులూ కొన్ని నాటకాల గురించి మాట్లాడుకునే వాళ్ళు. మరో మొహంజో దారో గురించి మధ్యలో వచ్చేది. జయప్రకాశ్ రెడ్డి గారి అలెక్జాండర్ గురించి మాట్లాడుకునే వారు.

జయప్రకాశ్ రెడ్డి గారు స్క్రీన్ మీద ఎంత గంభీర్యంగా ఉన్నా నిజ జీవితంలో చాలా సౌమ్యంగా మాట్లాడేవారు. ఎంతో సాఫ్ట్ గా మాట్లాడేవారు. చిన్నా పెద్ద అని లేకుండా అందరితో బహు సరళంగా మాట్లాడేవారు. మా నాన్న లాగానే.

ఆయన కాలం చేశారనే వార్త నన్ను కలచి వేసింది.

నటుడికి చావుండదు అని నా అభిప్రాయం.

డింగ్ డాంగ్ డిచ్

మొన్నోరోజు సాయంత్రం 9కి అనుకుంటా ఎవడో ముందు తలుపుని దబాదబా బాది పారిపోయాడు.

నాకు పిచ్చ కోపం వచ్చి, పరిగెత్తుకుంటు వెళ్ళి తలుపు తీసి చూస్తే ముగ్గురు పిల్లలు పరుగెత్తి పోతూ కనిపించారు. ఒకడు దూరంనుంచి మధ్య వెలు చూపిస్తూ Fuck you అనుకుంటూ అరుచుకుంటూ చీకట్లోకి కనుమరుగైపోయారు.

షాక్ కి గురి అయ్యాను. ఒక్కసారి ఏంచేయాలో అర్థం కాలేదు. సూరిగాడు వెనకాలగ వచ్చి కూల్ డౌన్ చిల్ లోపలకి నడువు అంటూ తీసుకెళ్ళాడు నోరు తెరచి చూస్తూ ఉండిపోయిన నన్ను.

భార్య గారు పిల్లలు పిచ్చ లైట్ గా ఉన్నారు సంఘటన గురించి మాట్లాడుతూనే.

నేను మాత్రం షాక్ లో ఉన్నాను ఇంకా. ఎంతకీ ఆలోచనలు తెగలెదు.

సూరిగాడు కూర్చోబెట్టి చెప్పాడు - అలా randomగా  ఇంటి తలుపు కొట్టటాన్ని Ding Dong Ditch అంటారు. ఇందులో పేద్ద విషయం ఉండదు. ఇది కేవలం ఫన్ కోసమే. ఇలా తలుపు కొట్టినప్పుడు మనం రియాక్ట్ అయితే మనల్ని ఎంచుకుని మళ్ళి మళ్ళి కొడతారు అని చెప్పుకొచ్చాడు.

ఆరోజుతో ఆ విషయం మరుగున పడిపోయింది.

మూడో రోజున మళ్ళీ - దబాదబా బాదటం పారిపోవటం దదాపు 9గంటలకే. ఈసారి వెంటబడ్డాను. మొత్తానికి పక్కసందులో ముగ్గురు పిల్లలు సైకిళ్ళ మీద కనిపించారు. నన్ను చూసి బెదిరారు.

హేయ్ ఆగు అన్నాను ఒక టోపీ పెట్టుకున్నవాడ్నిని. 

ఎందుకాగాలి నేనేం చేయలేదే అన్నాడు.

నువ్వు ఏంచేశావని నేనసలు అడగనే లేదుగా ఎందుకు భుజలు తడుముకుంటున్నావ్ అన్నాను.

దూరం దూరం అసలే కోవిడ్ మేము వెళ్ళాలి అనుకుంటూ వెళ్ళిపోబోతుంటే చెప్పాను -

నాదగ్గరున్న సర్వైలెన్స్ కెమేరలో మీరు దొరికారు. టోపీ పెట్టుకున్నవాడే తలుపు కొట్టీంది. నువ్వు అచ్చం కెమేరాలో దొరికినవాడి పోలికలోనే ఉన్నావు.

ఇప్పుడు నేను ఇంటికెళ్ళి పోలీసులతో తో మాట్లాడతాను. కెమేరా ఫుటేజ్ చూపిస్తాని వచ్చాను.

ఒకసారి కెమెరా ఫుటేజ్ చూస్తే ఆ పిల్లాడు తలుపు కొట్టి వెళ్ళలేదు. తలుపు కొట్టి కాలితో డోర్ ని తన్ని మరీ వెళ్ళాడు.

నాకెందుకో ఆడ్ గా అనిపించింది. కలితో తన్నటం అనేది కసిని తెలుపుతున్నది. కక్షని తెలుపుతున్నది. ఇది రెసిజం కేస్ అనిపించింది.

భయం వేసింది కూడా. వీళ్ళ ఇంటి ముందు అనఘ బస్ ఎక్కుతుంది. దీన్ని మనసులో పెట్టుకుని అనఘని ఏడిపిస్తారా? అనిపించింది.

తర్వాత తెలిసిన విషయం - ఈ పిల్లలు కేవలం దేశీ ఇళ్ళను మాత్రమే టార్గెట్ చేస్తున్నారనీ, అందునా ring లాంటివి లేని ఇళ్ళను టార్గెట్ చేస్తున్నారని.

ఏవైనా పోలీస్ మాట ఎత్తినాక మళ్ళీ రాలేదు వీళ్ళు.

ding dong ditch అని యూట్యూబ్ లో వెతికితే ఓ వీడియో నన్ను అసహనానికి గురిచేసింది.

ఎవడో దేశి. వాడి తలుపు మీద ఇలానే ముగ్గురు తెల్లపిల్లలు తలుపు బాదటం మాయం అవ్వటం.

మరి అలా ఎంతకాలం నడిచిందో తెలియదు.

సదరు దేశీ గాడికి ఎక్కడో కాలింది. ఓ రోజు వాళ్ళని కార్లో వెంబడించాడు. వాళ్ళని నిర్దాక్షిణ్యంగా కారుతో గుద్ది వాళ్ళమీద నుంచి పోనిచ్చాడు కారుని.

ముగ్గురు తెల్ల పిల్లల ప్రాణాలు పొయ్యాయి.

సదరు దేశీకి శిక్ష పడింది.

హస్యం అనేది అంతదకా వెళ్ళటం అవసరమా?

ప్రతిపక్ష రావణాసురుడు

ప్రతిపక్ష రావణాసురుడు

ప్రతిపక్షం నిర్మాణాత్మక పాత్ర పోషించాలి అనేది ఎక్స్పెక్టేషన్. ఎవరి ఎక్స్పెక్టేషన్ అంటే - సాధారణ పౌరుడి ఎక్స్పెక్టేషన్ అనుకుందాం. నెలబారు మనిషికి ఆమాత్రం కోరికలు ఆమాటకొస్తే హక్కులు ఉండకూడదా?

కానీ 21 శతాబ్దిలో ఏదేశంలో చూసినా ఏప్రాంతంలో చూసినా ప్రభుత్వాన్ని కూలదోసి అధికారాన్ని చేజిక్కించుకుందాం అనే రంధిలో ఉన్న మనిషి/అతను నిర్మించిన రాజకీయ వ్యవస్థ ఎన్ని అక్రుత్యాలకు పాలుపడుతున్నాయో చూస్తే జుగుప్స కలుగుతుంది.

ప్రతిపక్షం పాలకవర్గాన్ని దించటానికి హత్యలు చేయటానికి మారణకాండ చేయటానికి నలుగుదిక్కులా ప్రజల మనోభవాల్ని రెచ్చగొట్టి ఎగదోస్తున్నాయి.

అటుజెసి ఇటుజెసి మధ్యలో జనాల ప్రాణాలే రాలిపోతున్నాయి. ప్రజలు మళ్ళీ మళ్ళీ గొర్ఱెలు కాబడుతున్నారు. రాజకీయ క్రీడలో పావులు కాబడుతున్నారు.

ఆంద్రప్రదేశ్ రాష్ట్రంలో ప్రతిపక్షం కోవిడ్ సమయంలో ఎలా ప్రజల ప్రాణాలతో ఆటాడుతున్నదో ఓసారి చూద్దాం.

ఓ పెద్దాయన

67 ఏళ్ళు

పాపం ఏవో కొన్ని హెల్త్ కాంప్లికేషన్స్

బిపీ సుగర్ లాంటివి వెంటాడాయి నేలబారు మనిషికి నేలబారు రోగాలు

ఇంతలో ఆయన భార్య గారికి కోవిడ్ వ్యాధి లక్షణాలు

ఆయన అల్లుడు ముప్పతిప్పలుపడి ఆశుపత్రిలో ఒక బెడ్ సంపాదించాడు

ఆమెకి ట్రీట్మెంట్ దొరికింది. తగ్గి ఇంటికి వచ్చింది. ఇంతలో ఆయనకి కరోనా లక్షణాలు.

మళ్ళీ అల్లుడు తీవ్రంగా శ్రమించి ఆశుపత్రిలో ఒక మంచాన్ని సాధించాడు.

మామగారు వెళ్ళి ట్రీట్మెంట్ తీసుకోవాలా వద్దా?

నేను వెళ్ళను అంటాడు.

ఎందుకయ్యా అంటే - ఆశుపత్రిలో భోజనం సరిగ్గా పెట్టటంలేదని పలానా ఛానల్లో చెప్పారు, పలానా పార్టీవాళ్ళు చెబుతున్నారు అంటాడు.

ఆశుపత్రికి వెళితే అటునుంచి అటే అట అంటాడు. ఎవరన్నారయ్యా అంటే ప్రతిపక్షం కోడైకూస్తున్నదిగా అంటాడు. పలానీ ఛానల్లో దీనిమీదే నిన్న చర్చ జరిగింది అంటాడు.

ఆశుపత్రిలో చికిస్త అసలు జరగంటంలేదుట అంటాడు.

తగినంత మంది డాక్టర్లు లేరు అంటాడు. వాదన.

ఈ తర్జన భర్జనలో ఆయన పోనేపోయాడు.

ప్రతిపక్షం ఆయన్ని తిరిగితేగలదా?

జనాల్లో అపోహలను నరనరాల్లోకి ఎక్కిస్తున్న ప్రతిపక్షం పోయిన ప్రాణాలను తేగలదా?

జనాలలో బతికే సైకలాజికల్ స్ట్రెంత్ ని ఇవ్వాలన్న కనీస ధర్మాన్ని పాటించని ప్రతిపక్షం ఉండి దేనికి?

ప్రభుత్వం తప్పు చేయచ్చు. దాన్ని కరెక్త్ చేయాల్సిన బాధ్యత ప్రతిపక్షానిది. ఆ పాత్రని ప్రతిపక్షం పోషిస్తున్నదా?

హిందూ దుకాణాలల్లో ఏమీ కొనొద్దు

ఇదెంతవరుకూ నిజమో తెలియదు.

బెంగుళూరులో హిందూ దుకాణాలల్లో ఏమీ కొనొద్దు అంటూ ఫత్వా జారీ అంటూ, కొందరు టపోరి ఉర్దూలో షాపింగ్ చేస్తున్న ముస్లిం ఆడవాళ్ళని అరవటం, మీకెన్నిసార్లు చెప్పాలీ అంటూ ఏదో అరుస్తున్న కొన్ని వీడియాలు సోకాల్డ్ మాధ్యమాలల్లో చక్కర్లు కొడుతున్నాయి.

ఇది నిజమా? నాకు తెలియదు. కానీ, నిజమైతే?

ఒక్క సలహా -

ముస్లిం దుకాణాలల్లో కొనటాన్ని త్యజించటమో

హిందూ దుకాణాలల్లో కొనటాన్ని త్యజించటమో కాదు

మేడ్ ఇన్ చైనాని త్యజించండి

విదేశి వస్త్రాన్ని త్యజించండి

విదేశీ ఆలోచనల్ని త్యజించండి

కనీసం మన ఆర్థిక వ్యవస్థన్నా బాగుపడుతుంది.

హిందూ దుకాణంలో కొనకుండా ఎంతకాలం జరుగుతుందీ? ముస్లిం దుకాణానికి వెళ్ళకుండా ఎలా ఈడుస్తారూ?

మీనింగ్‌లెస్ కథ

విశాఖ మిత్రులు

విశాఖలోని నా బ్లాగు చదివే మిత్రులు, 

యావన్మందీ మేలుతలుస్తా

అక్రమ వలసదారులు/అగ్రదేశాలు/అధికారులు మధ్య పిల్లలు

కాందిశీకులు/చొరబాటుదారులు/అక్రమ వలసదారులు/అగ్రదేశాలు/అధికారులు మధ్య పిల్లలు

అబ్బో అమెరికా అహా అమెరికా We want better life గుడ్డూ గూసూ అని చాలా దేశాల ప్రజలు భారతీఉలతో సహా అనుకుంటారు. నేనూ అలా వచ్చినవాణ్ణే.
అమెరికా దేశంలో ఉద్యోగావకాశాలు మెండు అనుకుంటాం.
ఇక్కడ జీతాలు మెండు అనుకుంటాం.
ఇక్కడ జీవితం బాగుంటుంది అనుకుంటాం.
ఇక్కడ అంతా గొప్పే అనుకుంటాం.

నిజంగానేనా? అని గట్టిగా కళ్ళలో కళ్ళు పెట్టి నిలదీస్తే సమాధానం చెప్పటం కష్టమేమో అనిపిస్తుంది. లేక ఎవరి అనుభవం అభిప్రాయం వారిదీ అనిపిస్తుంది.

కానీ పిల్లల్తో సహా దేశంలో చొరబడటం అనేది తల్లితండ్రుల తప్పే. వాళ్ళు అధికారుల చేతిలో చిక్కారే అనుకుందాం, పిల్లల్ని ఇరికించటం ఎంతవరకు సబబు? పిల్లల్ని తీసుకురాకుండా ఎక్కడ వదిలేసి రాగలరూ? ఇవన్ని ఒకదానికి ఒకటి ముడిపడ్డ ప్రశ్నలు.

అమెరికా దేశాన్ని ఆ దేశపు రాష్ట్రపతి రక్షించుకోవాల్సిందే. సరిహద్దుల్లో మెత్తగా ఉంటే లాభంలేదన్న అతని పిలుపు గొప్పదే కావచ్చు. మెత్తగా ఉంటే సరిహద్దుల్ని వదులుకోవాల్సిందే అన్న అతని పిలుపులోనూ నిజం ఉంది.

కానీ తలితండ్రులనుండి పిల్లల్ని వేరు చేయటం, గిడ్డంగులలో వాళ్ళని బంధించటం, పిల్లల ఆలనా పాలనా చూసే సిబ్బంది కొరత, లోపలి పరీస్థితులు, భాషాబేధాలు వెరసి - నరకప్రాయం చేసేసారు మొత్తాన్ని.

తిలా పాపం తలా పిరికెడులో అధికార యంత్రాంగం చేసే భయంకరమైన పనులు అనగా అసాల్ట్స్. సెక్సువల్ ఎక్స్ప్లాయిటేషన్స్ అవి ఇవి.

మొత్తానికి అమెరికాలోనే రాష్ట్రపతి వైఖరిపై జనాలకు అసహ్యం వేసేస్తాయికి దిగజారింది ట్రంప్ పరీస్థితి.
ఎక్జిక్యూటివ్ ఆర్డరుతో పాపాన్ని కడుక్కోవాలని చూస్తున్నాడు ట్రంప్.

అమెరికా జీవితం - దూరపు కొండలు నునుపు అనే సామెతకి నిలువెత్తు సాఖ్యం అని జనాలు అర్థం చేస్కోరు.

ఏవైనా ఈ మంట తొందరగా చల్లారదు అని నా అభిప్రాయం.

కాని, ఒక పశువుల కొష్టంలో బంధింపబడిన పశువుల్లాగా వేరుహౌసుల్లో ఉన్న పిల్లల రేపు తల్లితండ్రుల్ని కలుసుకున్నా వాళ్ళ మనసుల్లో ఈ బంధికానా రోజులు ఎలాంటి భావాలని ముద్రవేస్తుందో?

ఒక పీడియాట్రీషియన్ పిల్లల్ని ఉంచిన స్థలానికి వెళ్ళాట్ట. పొద్దున వార్తల్లో విన్నాను ఈ కథనాన్ని. అతను గత పాతికేళ్ళుగా పిల్లవైద్యుడిగా సేవలందిస్తున్నాడు. అతను పిల్లల ఏడుపుని బట్టి ఆ ఏడుపు ఏంటో చెప్పగలడట. ఆకలేసినప్పుడు ఏడుపు, మొడి చేసినప్పుడు ఏడుపు, నిద్రలో ఉలిక్కిపడ్డప్పటి ఏడుపు ఇత్యాదివి. అతను చెప్పింది - అక్కడి పిల్లల ఏడుపు పైవాటిల్లో ఏదీ కాదు, అది టెర్రర్తో నిడిపోయున్న ఏడుపు అని.

ఒక జర్నలిస్టు చెప్పుకొచ్చిన కథనం - ముగ్గురు పిల్లలు. పెద్దోడికి 16 ఏళ్ళు, చెల్లికి 10, చిన్న తమ్ముడికి 6. ముగ్గురూ బ్రజిల్ దేశస్తులు. చెల్లి తమ్ముడు అన్నని వాటెస్కుని వదలకుండా ఏడుస్తున్నారు. అధికారులు వచ్చి, స్పానిషులో అలా వాటేస్కోకూడదు ఇక్కడ రూల్ అని చెప్పటం, వాళ్ళకి అర్థంకాకపోవటం. ఒక అధికారిణి సదరు జర్నలిస్టుని పోర్చుగీసులో చెప్పవయ్యా అని అడిందట. అతను పిల్లల్లోని పెద్దోడికి "నువ్వు ధైర్యంగా ఉండాలి ఇలాంటి పరీస్థితుల్లో" అని చెప్తే ఆ పిల్లాడు "ఎలా ధైర్యంగా ఉండమంటారూ" అని సూటిగా అడిగాట్ట. ఇంతలో అధికారిణి కల్పించుకుని "వాటేస్కోకుండా ఉండమని" చెప్పమంటే ఆ జర్నలిస్టు "నేను చెప్పలేకపోతున్నా" అన్నాట్ట.

ఈ పరీస్థితి నుంచి పిల్లలు బయటపడి తొందరగా తల్లితండ్రుల్ని కలుసుకోవాలని ప్రార్థిస్తున్నా!

చిన్న వయసులో స్మోకింగ్ చేయటం

యధాప్రకారం స్కూల్ బస్సు దగ్గరకి వెళ్ళిన సూరిగాడు, అయిదునిమిషాల్లోపే మెసేజ్ పెట్టాడు. వాడికీమధ్య ఫోన్ (ఫోన్ అనటం మోటు ఈరోజున తెలుగు అందునా ఈనాడు ప్రపంచంలో. చరవణి అనాలి ట. ఈనాడు తెలుగు విశ్వవిద్యాలయం వారి ఉవాచ. అదికూడ చఱవాణి కాద ట) కొనిపెట్టాను. అవసరం అనిపించింది. లేట్ ఈవెనింగ్ క్లాసులు గట్రా. ఫోన్ చేతిలో ఉంటం మంచిది అనిపించింది. life360 అని ఒక అప్లికేషన్. అది వేస్తే, ఫోన్ ట్రాక్ చేయొచ్చు. ఏవైనా, వీడు బస్ స్టాండుకి వెళ్ళగానే మెసేజ్. అమ్మా! ఇక్కడ ఒకడు సిగరెట్ తాగుతున్నాడు అని. బడికెళ్ళినాక టీచరుకి చెప్పనా అంటాడు. ఏంచెప్పాలో పాలుపోలేదు.
రకరకాల ఆలోచనలు ముసురుకున్నాయి మనసులో.

వద్దన్న పని చేయటం ఒక ఆనందం ఇవ్వచ్చు. ఆ పిల్లాడి తలితండ్రులు ఆ పిల్లాడు ఈక్వేషన్ అతన్ని ప్రేరేపించి ఉండచ్చు.

సిగరెట్టు తాగటం ఒక హీరోయిజం అని  అతన్ని ఎవరో లేక అతను ఆరాధించే ఓ వ్యక్తి ప్రేరేపించి ఉండచ్చు.

తల్లో తండ్రో అతను తాగేలా ప్రేరేపించి ఉండచ్చు.

సూరిగాడు మెసేజ్ చూసినాక బడికి కాల్ చేసినాను. "మీకు ఇలా కంప్లైంట్ చేయొచ్చో లేదో తెలీదు, మీ దృష్టికి తేవటం నా కర్తవ్యం అని మీకు కాల్ చేస్తున్నాను. మా పిల్లాడు బస్సు ఎక్కే దగ్గర ఎవడో ఇలా స్మోక్  చేస్తున్నడట." అని చేబితే ఆమె ఒక పాయింట్ చెప్పింది "బడిలోగానీ, బడి పరిసరాల్లోగానీ, లేక బస్సులోగానీ స్మోక్ చేస్తే అప్పుడు మేమేమన్నా చేయగలుగుతాం."
కరెక్టే
బడివాళ్ళు చెప్పింది కరెక్టే!
ఒక్కసారి నా యంసియే రోజులు గుర్తుకొచ్చాయి. నిజాయితీగా చెప్తే బస్సులో సిగరెట్ తాగిన సందర్భాలు కోకొల్లలు. అవన్నీ హీరోయిజంకోసం అనుకుందాం. కాని ఇంత చిన్నవయసులో తాగటం - అనారోగ్యం అని నా భావన అలా ఉంచితే మిగతా పిల్లల మీద ఆ ప్రభావం పడుతుందేమో అని ఇంకో భయం.

స్లీపోవర్

పిల్లలీమధ్య  పిల్లలున్న వాళ్ళు ఎవరు ఇంటికొచ్చినా స్లీపోవర్కి ఉంటారా అని అడుగుతున్నారు. ముఖ్యంగా అనఘ. తన మిత్రురాళ్ళ బృందంలో ఎవరొచ్చినా స్లీపోవర్కి ఉండండి, ఉండనివ్వండీ అని వచ్చిన తల్లితండ్రుల్ని, ఉండమని చెప్పండి అని మమ్మల్ని పోరుతున్నారు.

బాగనే ఉన్నా ఇది ఎక్కడన్నా వికటిస్తుందేమో ఎక్కడో ఓ భయం. ఆ భయానికి మూలం ఓ మితృడి ద్వారా విన్న ఒక సంఘటన!

ఒక దేశీ తెలుగు కుటుంబం

ఇద్దరే పిల్లలు

పన్నెండేళ్ళ అమ్మాయి
చిన్న పిల్లాడు

ఒకానొక రోజున అమ్మాయి తన స్నేహితురాలింటికి స్లీపోవర్కి వెళ్ళింది. సదరు స్నేహితురాలు తెల్ల వాళ్ళు.

ఎలా జరిగిందో తెలీదు

ఏమైందో తెలీదు

కొంతకాలానికి స్లీపోవర్కి వెళ్ళిన తెలుగమ్మాయి గర్భవతి అయ్యింది... ఎవరు అని ఆరాతీస్తే తెల్లమ్మాయి తండ్రి అని తెలిసింది

తర్వాత ఏవైంది అనేది అనవసరం....

తల్లీతండ్రీ తర్వాత గురువే అన్న సంస్కృతి మనది

తల్లీతండ్రీ తర్వాత గురువే అన్న సంస్కృతి మనది. తల్లీతండ్రులు దేవుళ్ళు అని అంతటితో ఆగలేదు, గురువుకూడా దేవుడితో సమానం అన్నారు. గురువుకి అంతటి గొప్ప స్థానాన్ని ఇవ్వగలిగిన, ఇచ్చిన సంస్కృతులు ఇతరదేశాలలో ఉన్నాయోలేదో  మరి నాకైతే తెలియదు. గురువుకి శుశ్రూష చేసి గురువు చల్లని చూపులద్వారా  తృప్తిపొందిన రోజులు ఈకాలంలో లేకపోయినా, ఒక మంచి ఉపాధ్యాయుడు బజారులో వస్తుంటే ఊరి అరుగుల మీద కూర్చున్న చిన్నా పెద్దా  అందరూ  లేని నిలబడి గౌరవమివ్వటం నాకింకా గుర్తుంది. అసలు పల్లెల్లో  ఆనాడు చదువుకున్న, జ్ఞానాన్ని మూటగట్టుకుని మోసిన, నలుగురికీ మంచిని పంచిన, విప్లవాత్మక ఆలోచనలను చేసినవారెవరయ్యా అంటే  ఉపాధ్యాయుడే అని చెప్పకతప్పదు.
గురుపూజా  దినోత్సవంసందర్భంగా ఆకాలంలో మా పాఠశాలలో పావలాకి ఒక టికెట్ అమ్మేవారు. దానిమీద డా॥ సర్వేపల్లి గారి బొమ్మ ముద్రించి ఉండేడి. అలా  వచ్చిన డబ్బుని ఏంచేసేవారోమరి నాకైతే  గుర్తులేదు కానీ, మంచిపనికే వాడేవాళ్ళనుకుంటాను. ఎంత బీదరికంలో  ఉండావాళ్ళో  ఉపాధ్యాయులానాడు. తొంభైలదాకా స్కూల్ అసిస్టెంట్ అయినా  స్వర్గీయ మా నాన్నగారికి వెయ్యి వచ్చేదనుకుంటా  జీతం. మారుమూల గ్రామాలకు ట్రాన్సఫర్లు అవి ఇవీ, ఎన్ని కష్టాలో. అన్ని కష్టాల్లోనూ తమ బాధ్యతలను తాము నిర్వర్తించేవాడే  ఉపాధ్యాయుడంటే. కానీ! కాలం మారుతున్నదన్న నెపంతో ప్రైవేటు పాఠశాలలమత్తులో ఉపాధ్యాయవృత్తి కేవలం  ఓ వృత్తిలా మిగిలిపోయింది ఈనాడు. ఉపాధ్యాయులకూ విద్యార్థులకూ  మధ్య ఉండాలసిన బంధం ఏర్పడాల్సిన అనుబంధం బ్రొకెన్ అయ్యింది అని నాకనిపిస్తున్నది.
అటు ఉపాధ్యాయులూ  అంతే  ఉన్నారు ఇటు విద్యార్థులూ  అంతే  తయ్యారౌతున్నారు.
ఏవైనా, ఒక ప్రభుత్వ పాఠశాలలో చదువుకున్నవాడిగా  ఒక ఉపాధ్యాయకుటుంబం నుండి వచ్చినవాడిగా ఉపాధ్యాయులంటే  ఎంతో గౌరవం ఉన్నవాడిగా, ఈవేళ్ళటి పరీస్థితిని చూసి బాధపడకుండా ఉండలేకపోతున్నాను.

యావత్ ఉపాధ్యాయులందరికీ *ఉపాధ్యాయ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు*

ఓట్లకోసం

ఓట్లకోసం రాజ్యాన్ని చీల్చే

దరిద్రపు రాజకీయ రాబందులు

రేపొద్దున నరుణ్ణి చీల్చరనీ

మాంసాన్ని కొట్టి ఇటలీకో చీనాకో అమ్మరనీ

నమ్మకం ఏంటీ?

జాతి నరాలతో ఇటలీలో వీణలు అమ్ముకునే

బేహారులను తరిమికొట్టకుండా

నెత్తినపెట్టుకు పూజించే మనం!

మరోమారు బలౌదాం

మరోమారు వారినే గెలిపిద్దాం

మనల్ని మనం పాతాళానికి తొక్కుకుందాం

కనెక్టికట్ షూటింగ్

కనెక్టికట్ అనే రాష్ట్రంలోని న్యూటౌన్ అనే ఊళ్ళోని ఓ ఎలిమెంటరీ పాఠశాలలో కొద్దిసేపటి క్రితం షూటింగ్ జరిగింది.
దాదాపుగా ఇరవైఏడుమంది ప్రాణాలు కోల్పోయారు ఈ సంఘటనలో. వారిలో దాదాపు ఇరవైమంది పిల్లలే.

షూటింగ్ గరుతున్నప్పుడు లోపలే ఉన్న ఒక పేరెటంట్ చెప్పటం, దాదాపుగా వంద రౌండ్ల కాల్పులు చేసాట్ట సదరు షూటర్.

షూటర్ దొరికాడు. వాణ్ణి గన్ డౌన్ చేశారు. వాడికి పాతికేళ్ళుట. ఇంకొక షూటర్ ఉండొచ్చని అనుకుంటున్నారు. షూటర్ బుల్లెట్ ప్రూఫ్ వెస్ట్ వేస్కొని వచ్చాట్ట. నాలుగు తుపాకులు తెచ్చుకున్నాట్ట. ఒక ఆటోమెటిక్ ఎసాల్ట్ గన్ కూడా ఉన్నదట అందులో.

చిన్నారుల అర్థాంతర మృతికి సంతాపాన్ని తెలియజేస్తున్నాను. మౌనం పాటిస్తున్నాను. ఏంజరుగుతున్నదో తెలియకుండానే ప్రాణాలు కోల్పోయిన వారి భీతితో నిండిన ఆత్మలు శాంతి పొందాలని ప్రార్థిస్తున్నాను.

నాకు మాటలు రావటంలేదు. ఏదో బాధగా ఉన్నది. మనిషి ఎందుకిలా తయ్యారౌతున్నాడో?
కూలంకుషంగా చర్చ జరగాలి మనిషి యొక్క మానసిక స్థితిగతులపై.

खिज़ा के फूल पे आती कभी बहार नहीं

मैं बनके आँसू खुद अपनी, नज़र से गीर जाऊं

రాజేష్ ఖన్నా గారికి నా నివాళి

తలకి గాయం - రెండో కేసు

మా బావగారు! అరవై ఏళ్ళ వయసు. భారత ప్రభుత్వానికి తనవంతు సేవ చేసి ఈ మధ్యనే రిటైర్ అయ్యారు.
మా అక్కగారికి[పెద్దమ్మ కూతురు] భర్త, మా నాయనమ్మ వైపు బంధువులు కూడా. వీరికి ఒక్కతే కూతురు. బిటెక్ చదివి ఎదో ఓ సాఫ్ట్‌వేర్ సంస్థలో ఉద్యోగం చేస్తున్నది. ఈమధ్యనే పెండ్లి కుదిరింది పిల్లకు. ఈనెల చివర్లో పెండ్లి. పెండ్లి పిలుపులు కూడా అందరికీ అందినాయి. పిల్లాడు కూడా మాకు బంధువే.
నిన్న బావగారు స్నానాలగదిలో జారిపడ్డారుట. తలకి తీవ్రమైన దెబ్బ. కోమాలోకి వెళ్ళారుట.

ఏంటీ ఈ స్థితి?
పిల్ల పెండ్లి ఓవైపు
మరోవైపు ఇలా

మా అక్కయ్యకి పైవాడు ధైర్యాన్నివ్వాలని ప్రార్థిస్తున్నాను.

నా మనసు మౌనంగా రోదిస్తున్నది

అమ్మ కాల్ చేసింది.
దుర్గారావు మాష్టరు గారి ఇద్దరు కొడుకుల్లో ఒకరు కేన్సర్ వ్యాధితో పోయారట.
పెద్ద పిల్లాడు యంటెక్ చేసాడనుకుంటా, ఎక్కడో ఉద్యోగం చెస్తున్నాడు.
రెండోవాడు వర్చ్యూసాలో చేరాడు ఆరేళ్ళ క్రితం. అమెరికా వచ్చాడు, మిల్వకిలో చాలా నెలలు ఉన్నాడు.
మరి ఇద్దరిలో ఎవరు పోయారో? కిరణ్ ట రా అన్నది అమ్మ.
కిరణ్ అంటే రెండోవాడు. భలే తెలివైన పిల్లాడు, చలాకీగా ఉంటాడు.
నా మనసు ఎంతో బాధతో మునిగిపోయిందీ వార్త విని.
ఇంకా ఇరవైల్లోనే ఉన్నాడే!! అయ్యో!! బ్లడ్ కాన్సర్!! నా మనసు మౌనంగా రోదిస్తున్నది. ఐ యాం స్పీచ్‌లెస్