400 వ టపా

హ్మ్! బ్లాగు ప్రయాణంలో మరో మైలు రాయి. ౪౦౦వ టపా.
ఇన్ని రాయగలిగానా అనిపిస్తుంది ఒక్కోసరి. వెనక్కితిరిగి చూసుకుంటే సంతృప్తికరంగానే ఉంది నా ప్రయాణం.
యాభైయ్యో టపాకే రివ్యూ రాసేసాను., ఏంటీ యాభైకే రివ్యూఆ? అని http://ramakantharao.blogspot.com/2008/11/blog-post_07.html
అందులో
"సరే!! మంచోడివే!! నీకు నచ్చిన పోష్టు ఏది?"
"యో!! నేను తొక్కిన కోడిపియ్య కూడా కమ్మటోసన, తెల్సా. నేను రాసిన ప్రతీ అచ్చరం నాకు నచ్చిందే."
పల్లెటూరి హాస్యం రాసాను. ఎంతైనా మూలాలు అవే కదా.
అలా సాగుతూ సాగుతూ, అటు తిరిగి ఇటు తిరేప్పటికే నూరోటపాకొచ్చేసా. గసి అనే టపాతో వందకొట్టా http://ramakantharao.blogspot.com/2009/01/blog-post_19.html
"వారానికోసారి జొన్న రొట్టెలు చెసేది మా అమ్మ. వేడి వేడి జొన్న రొట్టెలు, ఉల్లిపాయకారం, వెన్న. అదీ కాంబినేషన్ అంటే. అలానే, గోంగూర పప్పు, వేడి వేడి అన్నం, వెన్న." అని చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలను నెమరువేసుకున్నా.
ఎన్నో ఒడుదుడుకులమధ్య,  ధైర్యంగా నిల్చుని, మరో మజిలీ చేరాను మూడొందలో టపాతో. సూరిగాడి బడిబాగోతం http://ramakantharao.blogspot.com/2009/09/200.html
"ఠావులు తెచ్చుకుని, పెద్ద సూత్తో [కొందరు టంకంతో], టయందారం పెట్టి కుట్టుకునేవాళ్ళం. భలే ఉండేయి ఆ నోటుబొక్కులు. సిరిగిపొయ్యేవి కావు. కొన్నికొన్ని సార్లు ఠావులు సింపి సగం నోటుబొక్కులు కుట్టుకునేవాళ్ళం. ఎలా, రెండుమూడు ఠావుల తీస్కుని మద్దన దారంపెట్టి సింపేసి కుట్టుకునే వాళ్ళం" అని చిన్ననాటి నోటుబొక్కులు ఎలా కుట్టుకుందీ జ్ఞప్తికి తెచ్చుకున్న.
ఇక 2010, ఎన్నో ఒడుదుడుకులు, ఎన్నో ఇబ్బందులు, మరెన్నో సవాళ్ళు. ఒక్కోచిక్కుముడిని విప్పుతూ తోచినప్పుడల్లా బ్లాగుతూ వచ్చా. ఇదిగో నాలుగు వందలో టపాకి చేరుకున్నా.
ఏవిటేవిటో రాసాను. ఇది బ్లాగులో పెట్టాలి అనిపించినదల్లా టపాకట్టాను. ఏంటిబాబూ ఫోటో తీస్తున్నావూ దీన్నీ బ్లాగులో పెడతావా అనే స్థితికి వచ్చాను.
ఈ మధ్య కాలంలో నా బ్లాగుపై హిట్ల సంఖ్య గణణీయంగా పడిపోయింది. వ్యాఖ్యలు సరేసరి. కారణాలు అనేకం. కానీ, టపాల పరంగా, నేను చెప్పదల్చుకున్నది నిక్కచ్చిగా చెప్పాను.
ఎన్నో రాయాలని ఉంది. ఇంకా ఎన్నో చేయాలని ఉంది. సమయం కుదరటంలేదు. కానీ, చేయదల్చుకున్నది రాయదల్చుకున్నది రాసి తీరతాననే అనుకుంటున్నా

సాధారణంగా బ్లాగుల్లో ఓ ఈక్వేషన్ ఉంటుంది
దాని కథా కమామీషు -
యు రీడ్ మై బ్లాగ్
ఐ రీడ్ యువర్ బ్లాగ్
యు కామెంట్
ఐ కామెంట్
యు నో రిప్లై
ఐ నో కామెంట్
యు నో రీడ్ మైన్
ఐ నో రీడ్ యువర్స్
ఖేల్ ఖతం
దుకాణ్ బంద్

పై ఈక్వేషన్ ప్రకారం గత ఏడాదిగా నేను సరిగ్గా స్పందించలేకపొయ్యా వ్యాఖ్యలకు. కారణాలు అనేకం. జీవితం ఎల్లప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు కదా. దాంతో, బ్లాగుల్లో కామెంట్లు పెట్టలేక పోవటం ఒక కారణం. దీనివల్ల నా బ్లాగుని రెగ్యులర్ గా చదివేవాళ్ళని దూరం చేస్కున్నా.

ఐతే, ఏంపర్లేదు. అన్నిటికన్నా ముఖ్యం తృప్తి. నా రాతలు నాకు సంతృప్తిగా ఉన్నాయి. కొందరు అజ్ఞాతంగా చదువుతూ ఎప్పటికప్పుడు వారి విలువైన సలహలు ఇస్తూనే ఉన్నారు. కాబట్టి, ఐ ఏపీస్

ఎందరో మితృలయ్యారు ఈ ప్రయాణంలో. కొత్తపాళీ అన్నగారు సొంత అన్నలా అనిపించారు. సుబ్రహ్మణ్య చైతన సొంత తమ్ముడైయ్యాడు. ఆర్.కె తమ్ముడైయ్యాడు. మాష్టారు దుర్గేశ్వర రావు గారు పలు సందర్భాల్లో అండగా నిల్చారు ఓ గురువులా. వారి సహాయ స్నేహ తత్పరతను ఎన్నటికీ మర్చిపోలేను. మాగంటి వంశీ, భారారె, శ్రావ్య, నేస్తం గారు, లలితమ్మ, భావన గారు, తెరెసా గారు, సుజాత గారు, సునీత గారు, తమ్ముడు హరేకృష్ణ, తృష్ణ గారు, సోదరుడు వేణు శ్రీకాంత్, ఉమా శంకర్, చైతన్య, చిలమకూరు విజయ మోహన్, మందాకిని గారు, పరిమళం గారు, రాణి గారు, మధురవాణి గారు, పప్పు యార్, దేవరపల్లి రాజేంద్రకుమార్ ఇలా అందరూ నన్ను ఎంతో ఆదరించారు. వారందరికి కృతజ్ఞతలు తెలియజేస్కుంటున్నా. భరద్వాజ్, జీడిపప్పు, కొండముది సాయి కిరణ్, శశాంక్ లాంటి మితృలు పరిచయం అవ్వటం ఓ అదృష్టంగా భావిస్తా. మరో ముఖ్యమైన వ్యక్తి - నెమలికన్ను మురళి. నా ప్రతీ టపాకి తప్పక కామెంటు రాసేవారు. ఆయనకి ప్రత్యేకంగా నా కృతజ్ఞతలు. మరెందరో బ్లాగు మితృలు, స్నేహితులు, హితులు, బంధువులు.
నాకు నచ్చిన బ్లాగుల్లో భాస్కర్ బ్లాగు ఒకటి అని మాగంటి వంశీ అనటం చాలా ఆనందం వేసింది.
ముఖ్యంగా కూడలి, జల్లెడ, హారం, మాలిక - వీరు కనిపించకుండా నా బ్లాగుకి ఎంతో ప్రచారం కలిపించారు. పై సంకలనుల పెద్దలందరికీ ధన్యవాదాలు.