ఈ దినం పొద్దుగాల్నే పొద్దుగాల్నే ఝలక్.
లేచాం, ఆపీస్కి తయ్యారయ్యాం. బండికాడికిపొయ్యాం. తాళంచెవి పెట్టాం, స్టార్టు చేసాం. అక్కడ ఓ లైటు ఎలుగుతున్నది. ఏందిరా అని కళ్ళజోడు మిటకరించి చూస్తే రిజర్వ్ లో పడింది బండి. దీనెన్కమ్మ అనుకుని పెట్రోలు బంకు దాంకా ఐనా వచ్చుద్దా నాయనా అనుకుంటా ఎళ్ళా. బంకుకాడికిబొయ్యా. ఆపినా, టాంకీ ఓపెన్జేసినా. మరి కార్డుముక్క గీకి పెట్రోలు కొట్టుకోవాలిగా, ఆడికి ఎళ్ళ, జోబిలో సేయిపెట్టి లాగా పర్సు. రాలా. ప్యాంటు ఊడదీసి దులిపా, పర్సు లేదు. గాడీలో పెట్రోలు లేదు, ఇంటికిబొయ్యి పర్సు తెచ్చి కొట్టొద్దాం అంటే. ఏట్రా బగమంతుడా అని బంకోడికాడికి బొయ్యా. బంకోడు పాకిస్తానీ.
హాయ్ అన్నాడు
నేను ఇరోచనాలప్పుడు బాత్రూం దొరక్కపోతే ఎలా మొహం పెడతామో అలాపెట్టి,
వెల్, హమ్!! నాకు నీ సహాయం కావాలి.
ఏంటి
నేను వాలెట్ మర్సిపొయ్యా, నాకు పుల్ ట్యంక్ కావాలి. అస్సలు లేదు గ్యాస్. కనీసం ఇంటికి వెళ్ళొద్దామనా లేదు. కాబట్టి పుల్ ట్యాంక్ కొట్టు, నా ఐపోన్ ఈడబెడతా. ఎళ్ళి పర్సు తెచ్చుకుంటా. డబ్బులిచ్చి నా మొబైల్ తీస్కుంట
నువ్వు యాడుంటావ్.
దగ్గరే.
ఇంటికాడికి పొయ్యిరాటానికి ఎంతకావాలి.
ఓ గ్యాలన్ కొట్టు.
గ్యాలన్ 2.59 (క్యాష్ కి)
హం!! (ఇంతలో బుడ్డి ఎలిగింది), బాసూ ఉండు నాకాడ కొంచెం క్యాష్ ఉండాలి అనీ ఆజోబీలొంచీ ఈజోబీలొంచీ పీకా 37 వొచ్చినై బైటికి.
తస్సదియ్యా కొట్టు 37కి.
వెళ్ళి కొట్టుకో పో అన్నాడు.
అలా 13.70 గ్యాలనులు కొట్టించి, మళ్ళీ ఇంటికి తిప్పి, పర్సు తీస్కుని ఆపీస్ దార్లో పడ్డా.
ప్యాంటు వేసుకుంటిమీ పర్సు మరసితిమీ.